Discriminating the real from the unreal
ក្នុងជំពូកទី ១១ អഷ്ടាវក្រ ពន្យល់អំពីជំនឿដាច់ខាត (និច្ឆយៈ) ដែលនាំទៅរកការរំដោះ និងសន្តិភាពខាងក្នុង។ លោកបង្រៀនព្រះបាទជនកៈថា ទុក្ខកើតចេញពីការព្រួយបារម្ភ និងអារម្មណ៍ភាន់ច្រឡំថា “ខ្ញុំជាអ្នកប្រព្រឹត្ត”។ នៅពេលអ្នកស្វែងរកដឹងថា ការប្រែប្រួលនៃអត្ថិភាព សំណាងល្អ និងសំណាងអាក្រក់ ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយធម្មជាតិផ្ទាល់របស់អ្វីៗ ឬដោយវាសនា នោះគេរួចផុតពីក្តីថប់បារម្ភ និងការជាប់ជំពាក់។ អഷ്ടាវក្រ សង្កត់ធ្ងន់ថា ព្រះម្ចាស់ (ឥស្វរៈ) ជាអ្នកបង្កើតតែមួយគត់ ហើយអាត្ម័នគឺជាចេតនាដឹងដ៏បរិសុទ្ធ ដែលខុសពីរូបកាយ និងគ្របដណ្តប់សកលលោកទាំងមូល។ វាគ្មិននេះបង្ហាញថា អ្នកបានត្រាស់ដឹងមើលឃើញពិភពលោកជាអព្ភូតហេតុបណ្តោះអាសន្ន ដែលគ្មានសច្ចភាពចុងក្រោយ។ ការផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈនេះអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សប្រព្រឹត្តដោយគ្មានបន្ទុកនៃភាពជាអ្នកប្រព្រឹត្ត ហើយនៅតែស្កប់ស្កល់ទាំងពេលបាន និងពេលបាត់បង់។ ចុងក្រោយ ជំពូកនេះបង្រៀនថា សន្តិភាពកើតឡើងនៅពេលមនុស្សសម្រាកនៅក្នុងភាពជាចេតនាដឹងសុទ្ធ មិនត្រូវបានប្រឡាក់ដោយទ្វંદ्वភាពនៃជីវិត និងអនុស្សាវរីយ៍នៃអំពើអតីត។
Verse 1
अष्टावक्र उवाच ॥ भावाभावविकारश्च स्वभावादिति निश्चयी । निर्विकारो गतक्लेशः सुखेनैवोपशाम्यति ॥ ११-१॥
អស្ស្តាវក្រ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកដែលប្រាកដថា ភាវៈ អភាវៈ និងការប្រែប្រួលទាំងឡាយ គ្រាន់តែជាស្វភាវៈរបស់អ្វីៗ នឹងនៅដោយគ្មានវិការ ផុតពីក្លេស ហើយស្ងប់បានយ៉ាងងាយ។
Verse 2
ईश्वरः सर्वनिर्माता नेहान्य इति निश्चयी । अन्तर्गलितसर्वाशः शान्तः क्वापि न सज्जते ॥ ११-२॥
អ្នកដែលប្រាកដថា ឥស្វរៈជាអ្នកបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ ហើយនៅទីនេះគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ អស់សេចក្តីសង្ឃឹមប្រាថ្នាទាំងឡាយក្នុងចិត្ត គេនៅស្ងប់ ហើយមិនជាប់ជំពាក់នឹងអ្វីសោះ។
Verse 3
आपदः सम्पदः काले दैवादेवेति निश्चयी । तृप्तः स्वस्थेन्द्रियो नित्यं न वाञ्छति न शोचति ॥ ११-३॥
អ្នកដែលប្រាកដថា ទុក្ខវេទនា និងសម្បត្តិ កើតឡើងតាមកាល និងវាសនាដ៏ទេវៈ នោះតែងពេញចិត្ត មានឥន្ទ្រិយស្ងប់ មិនប្រាថ្នា និងមិនសោកសៅ។
Verse 4
सुखदुःखे जन्ममृत्यू दैवादेवेति निश्चयी । साध्यादर्शी निरायासः कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ ११-४॥
អ្នកដែលប្រាកដថា សុខទុក្ខ កំណើត និងមរណៈ សុទ្ធតែដោយវាសនាដ៏ទេវៈ នោះនៅដោយគ្មានការខំប្រឹងមិនចាំបាច់ ឃើញថាវាជាអវស្យកាល ហើយទោះធ្វើកិច្ចក៏មិនជាប់ពាក់ព័ន្ធ។
Verse 5
चिन्तया जायते दुःखं नान्यथेहेति निश्चयी । तया हीनः सुखी शान्तः सर्वत्र गलितस्पृहः ॥ ११-५॥
អ្នកដែលប្រាកដថា ទុក្ខកើតពីការព្រួយបារម្ភ មិនមែនពីហេតុផ្សេងទេ នោះរួចផុតពីការព្រួយ ហើយមានសុខ ស្ងប់ និងអស់សេចក្តីប្រាថ្នាគ្រប់ទីកន្លែង។
Verse 6
नाहं देहो न मे देहो बोधोऽहमिति निश्चयी । कैवल्यमिव सम्प्राप्तो न स्मरत्यकृतं कृतम् ॥ ११-६॥
អ្នកដែលប្រាកដថា ខ្ញុំមិនមែនជារូបកាយ រូបកាយមិនមែនជារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំជាចេតនាបរិសុទ្ធ នោះរស់ដូចបានសម្រេចកៃវល្យៈ ហើយមិននឹកចាំកិច្ចអតីត ដែលបានធ្វើ ឬមិនបានធ្វើ។
Verse 7
आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तमहमेवेति निश्चयी । निर्विकल्पः शुचिः शान्तः प्राप्ताप्राप्तविनिर्वृतः ॥ ११-७॥
អ្នកដែលប្រាកដថា ខ្ញុំឯងជាអ្វីៗទាំងអស់ ចាប់ពីព្រះព្រហ្មដល់សត្វតូចបំផុត នោះគ្មានការបែងចែក បរិសុទ្ធ ស្ងប់ ហើយរួចផុតពីគំនិតនៃការបាន និងមិនបាន។
Verse 8
नानाश्चर्यमिदं विश्वं न किञ्चिदिति निश्चयी । निर्वासनः स्फूर्तिमात्रो न किञ्चिदिव शाम्यति ॥ ११-८॥
អ្នកដែលប្រាកដថា លោកនេះពោរពេញដោយអស្ចារ្យជាច្រើន ប៉ុន្តែមិនមានអ្វីពិតប្រាកដទេ នោះរួចពីវាសនា ជាពន្លឺចេតនាប៉ុណ្ណោះ ហើយស្ងប់ដូចជាគ្មានអ្វីសោះ។
Ashtavakra asserts that suffering arises solely from worry. By realizing that all events are governed by nature or fate, one eliminates worry and attains peace.
It teaches the conviction that 'I am not the body, and the body is not mine.' The true Self is pure consciousness, separate from physical attributes and past actions.
One who is certain that the Lord is the sole creator becomes free from all desires, remains peaceful, and does not attach to any worldly objects or outcomes.
Read Ashtavakra Gita in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.