Adhyaya 82

Verse 1

सुकर्मोवाच । एवं चिंतयते यावद्राजा परमधार्मिकः । तावत्प्रोवाच सा देवी रतिपुत्री वरानना

スカルマは言った。至上に法にかなう王がそのように思案していると、まさにその時、女神—ラティの娘、麗しき面差しの者—が語り始めた。

Verse 2

किमु चिंतयसे राजंस्त्वमिहैव महामते । प्रायेणापि स्त्रियः सर्वाश्चपलाः स्युर्न संशयः

王よ、賢き御方よ、なぜここで思い悩まれるのですか。おおむね、女は皆うつろいやすいもの—疑いはありません。

Verse 3

नाहं चापल्यभावेन त्वामेवं प्रविचालये । नाहं हि कारयाम्यद्य भवत्पार्श्वं नृपोत्तम

私は移ろい心ゆえに、あなたをこのように惑わせているのではありません。最上の王よ、今日あなたを我が傍らに引き留めるつもりもありません。

Verse 4

अन्यस्त्रियो यथा लोके चपलत्वाद्वदंति च । अकार्यं राजराजेंद्र लोभान्मोहाच्च लंपटाः

「世の他の女たちが移ろい心から語るように、同じく欲に駆られた者は、ラージャラージェーンドラよ、貪りと迷妄によって、なすべからざることを行う。」

Verse 5

लोकानां दर्शनायैव जाता श्रद्धा ममोरसि । देवानां दर्शनं पुण्यं दुर्लभं हि सुमानुषैः

我が胸には、ただ諸世界を拝観せんがために信が生じました。神々（デーヴァ）を拝することは功徳ですが、最上の人々にとってさえ実に得難いのです。

Verse 6

तेषां च दर्शनं राजन्कारयामि वदस्व मे । दोषं पापकरं यत्तु मत्संगादिह चेद्भवेत्

王よ、彼らのダルシャナを得られるよう取り計らいましょう。告げてください――私と交わることで、ここに罪を生むいかなる過失が起こり得るのですか。

Verse 7

एवं चिंतयसे दुःखं यथान्यः प्राकृतो जनः । महाभयाद्यथाभीतो मोहगर्ते गतो यथा

このようにあなたは、ただの世俗の人のように悲しみに沈んで思い悩む――大いなる恐れに怯え、迷妄の穴に落ちたかのように。

Verse 8

त्यज चिंतां महाराज न गंतव्यं त्वया दिवि । येन ते जायते दुःखं तन्न कार्यं मया कदा

大王よ、憂いを捨てなさい。あなたが天界へ行く必要はありません。あなたの悲しみを生むようなことを、私は決していたしません。

Verse 9

एवमुक्तस्तथा राजा तामुवाच वराननाम् । चिंतितं यन्मया देवि तच्छृणुष्व हि सांप्रतम्

そう告げられると、王はその美しき面差しの女性に言った。「デーヴィーよ、いま私が思い巡らしていたことを聞いてください。」

Verse 10

मानभंगो मया दृष्टो नैव स्वस्य मनःप्रिये । मयि स्वर्गं गते कांते प्रजा दीना भविष्यति

わが心の愛しき人よ、私は見たのです――これによって名誉が損なわれる。だがそれは決して私の名誉ではない。私が天界へ去れば、愛しい人よ、民は哀れな境遇となるでしょう。

Verse 11

त्रासयिष्यति दुष्टात्मा यमस्तु व्याधिभिः प्रजाः । त्वया सार्धं प्रयास्यामि स्वर्गलोकं वरानने

邪なる心のヤマは人々を病で悩ませよう。されど我は汝とともに旅立ち、天界へ赴く、ああ麗しき面影の者よ。

Verse 12

एवमाभाष्य तां राजा समाहूय सुतोत्तमम् । पूरुं तं सर्वधर्मज्ञं जरायुक्तं महामतिम्

かく彼女に語り終えると、王は最上の子プールを召した。彼は一切のダルマを知り、年齢により円熟し、大いなる知慧を備えていた。

Verse 13

एह्येहि सर्वधर्मज्ञ धर्मं जानासि निश्चितम् । ममाज्ञया हि धर्मात्मन्धर्मः संपालितस्त्वया

来たれ、来たれ――一切のダルマを知る者よ。汝は確かに、揺るがぬ信念をもってダルマを知っている。まことに我が命により、義なる心の者よ、ダルマは汝によって正しく護られてきた。

Verse 14

जरा मे दीयतां तात तारुण्यं गृह्यतां पुनः । राज्यं कुरु ममेदं त्वं सकोशबलवाहनम्

「愛しき子よ、我が老いを汝に与えよ、そして汝の若さを我は再び受け取ろう。蔵財と軍勢と乗り物を備えたこの我が国を、汝が治めよ。」

Verse 15

आसमुद्रां प्रभुंक्ष्व त्वं रत्नपूर्णां वसुंधराम् । मया दत्तां महाभाग सग्रामवनपत्तनाम्

幸いなる者よ、海に囲まれ宝に満ちたこの大地を、我が授けしものとして享受し治めよ。村々と森と町々をも併せて授ける。

Verse 16

प्रजानां पालनं पुण्यं कर्तव्यं च सदानघ । दुष्टानां शासनं नित्यं साधूनां परिपालनम्

民を守護することは功徳であり、常に為すべきである、汚れなき者よ。悪しき者は絶えず罰し、善き者は護り保て。

Verse 17

कर्तव्यं च त्वया वत्स धर्मशास्त्रप्रमाणतः । ब्राह्मणानां महाभाग विधिनापि स्वकर्मणा

そして汝、愛し子よ、ダルマ・シャーストラの権威に従って行え、気高き者よ。規定に則りブラーフマナを正しく奉仕し敬い、自らの定められた務めを果たせ。

Verse 18

भक्त्या च पालनं कार्यं यस्मात्पूज्या जगत्त्रये । पंचमे सप्तमे घस्रे कोशं पश्य विपश्चितः

それは信愛をもって保つべきである。三界において礼拝されるにふさわしいからだ。賢者よ、第五日と第七日に蔵（財庫）を点検せよ。

Verse 19

बलं च नित्यं संपूज्यं प्रसादधनभोजनैः । चारचक्षुर्भवस्व त्वं नित्यं दानपरो भव

また常に、供物と財の施しと食をもってバラを敬い礼拝せよ。密偵の眼を持つかのように常に警戒し、つねに布施に励め。

Verse 20

भव स्वनियतो मंत्रे सदा गोप्यः सुपंडितैः । नियतात्मा भव स्वत्वं मा गच्छ मृगयां सुत

マントラの用い方において自制せよ。それは真に学識ある者によって常に秘されるべきである。心を整え自己を制し、狩りに行くな、我が子よ。

Verse 21

विश्वासः कस्य नो कार्यः स्त्रीषु कोशे महाबले । पात्राणां त्वं तु सर्वेषां कलानां कुरु संग्रहम्

誰に全き信を置くべきでないのか――女、宝蔵、あるいは大いなる権勢にか。されど汝は、あらゆる技芸と才を、ふさわしき器（人）に応じて集めよ。

Verse 22

यज यज्ञैर्हृषीकेशं पुण्यात्मा भव सर्वदा । प्रजानां कंटकान्सर्वान्मर्दयस्व दिने दिने

ヤジュニャ（祭祀）によってフリシーケーシャを礼拝し、常に清らかで正しき魂となれ。さらに日々、民の棘――圧政と害をなす者どもを打ち砕け。

Verse 23

प्रजानां वांछितं सर्वमर्पयस्व दिने दिने । प्रजासौख्यं प्रकर्तव्यं प्रजाः पोषय पुत्रक

日ごとに、民の望むものをことごとく授けよ。民の安楽を成すべし。わが子よ、民を養い、支えよ。

Verse 24

स्वको वंशः प्रकर्तव्यः परदारेषु मा कृथाः । मतिं दुष्टां परस्वेषु पूर्वानन्वेहि सर्वदा

正しき道にて自らの家系を継ぎ、他人の妻に近づくな。人のものに邪な心を向けず、常に古の徳ある者の行いに倣え。

Verse 25

वेदानां हि सदा चिंता शास्त्राणां हि च सर्वदा । कुरुष्वैवं सदा वत्स शस्त्राभ्यासरतो भव

常にヴェーダを思念し、つねにシャーストラに帰依せよ。わが子よ、このように絶えず行い、武器の修練に励め。

Verse 26

संतुष्टः सर्वदा वत्स स्वशय्या निरतो भव । गजस्य वाजिनोभ्यासं स्यंदनस्य च सर्वदा

愛しき子よ、常に足るを知り、自らの質素な寝床に安んじて励め。象や馬や戦車を、絶えず飼い養い鍛えようと追い求めてはならぬ。

Verse 27

एवमादिश्य तं पुत्रमाशीर्भिरभिनंद्य च । स्वहस्तेन च संस्थाप्य करे दत्तं स्वमायुधम्

このようにして子を諭し、祝福して称えたのち、彼は自らの手で整え、わが武器を子の手に授けた。

Verse 28

स्वां जरां तु समागृह्य दत्त्वा तारुण्यमस्य च । गंतुकामस्ततः स्वर्गं ययातिः पृथिवीपतिः

自らの老いを引き取り、代わりに彼へ若さを授けて、地上の主たる王ヤヤーティは、旅立たんと欲して天界へ赴いた。

Verse 82

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे द्व्यशीतितमोऽध्यायः

かくして『シュリー・パドマ・プラーナ』ブーミ・カンダにおいて、ヴェーナの説話、母と父の聖なるティールタの記述、ならびにヤヤーティの物語を含む第八十二章はここに終わる。