Adhyaya 72

Verse 1

। पिप्पल उवाच । मातलेश्च वचः श्रुत्वा स राजा नहुषात्मजः । किं चकार महाप्राज्ञस्तन्मे विस्तरतो वद

ピッパラは言った。「マータリの言葉を聞いたのち、那胡沙の子であるその王は何をなしたのか。大いなる賢者よ、詳しく語ってください。」

Verse 2

सर्वपुण्यमयी पुण्या कथेयं पापनाशिनी । श्रोतुमिच्छाम्यहं प्राज्ञ नैव तृप्यामि सर्वदा

賢者よ、この聖なる物語はあらゆる功徳に満ち、罪を滅する。私はそれを聞きたい。いくら聞いても決して満ち足りないのだ。

Verse 3

सुकर्मोवाच । सर्वधर्मभृतां श्रेष्ठो ययातिर्नृपसत्तमः । तमुवाचागतं दूतं मातलिं शक्रसारथिम्

スカルマは言った。あらゆるダルマを護持する者の中で最勝、王たちの最上であるヤヤーティ王は、到来した使者――シャクラ（インドラ）の御者マータリに語りかけた。

Verse 4

ययातिरुवाच । शरीरं नैव त्यक्ष्यामि गमिष्ये न दिवं पुनः । शरीरेण विना दूत पार्थिवेन न संशयः

ヤヤーティは言った。「この身を捨てはしない。再び天界へも行かぬ。身体なくして――この地上の身体なくしては、使者よ、疑いなく（成し得ない）。」

Verse 5

यद्यप्येवं महादोषाः कायस्यैव प्रकीर्तिताः । पूर्वं चापि समाख्यातं त्वया सर्वं गुणागुणम्

たとえそうであっても、重大な過失はこの身体にのみ属すると説かれてきた。だが以前、あなたはその功徳と過失のすべてを、私に余すところなく語ってくれた。

Verse 6

नाहं त्यक्ष्ये शरीरं वै नागमिष्ये दिवं पुनः । इत्याचक्ष्व इतो गत्वा देवदेवं पुरंदरम्

「我はこの身を捨てず、再び天界へも戻らぬ。ここを去り、この言葉を神々の神プランダラに伝えよ。」

Verse 7

एकाकिना हि जीवेन कायेनापि महामते । नैव सिद्धिं प्रयात्येवं सांसारिकमिहैव हि

大いなる心の人よ、生ある者は、たとえ相応の身を得ていても、独りであれば成就に至らぬ。この世の生においては、そのようには得られない。

Verse 8

नैव प्राणं विना कायो जीवः कायं विना नहि । उभयोश्चापि मित्रत्वं नयिष्ये नाशमिंद्र न

命の息なくして身は成り立たず、身なくして生ある者も成り立たぬ。ゆえに我は両者の相互の友誼を滅びへ導かぬ——否、インドラよ。

Verse 9

यस्य प्रसादभावाद्वै सुखमश्नाति केवलम् । शरीरस्याप्ययं प्राणो भोगानन्यान्मनोनुगान्

その慈しみの御加護によってのみ人は安楽を味わい、また同じ御恩によって、この身に宿る命の息は心の欲するままに他の享楽をも受ける。

Verse 10

एवं ज्ञात्वा स्वर्गभोग्यं न भोज्यं देवदूतक । संभवंति महादुष्टा व्याधयो दुःखदायकाः

かく知れ、神々の使いよ。天界で享受すべきものをここで貪り食らえば、甚だ悪しき病が起こり、苦しみをもたらす。

Verse 11

मातले किल्बिषाच्चैव जरादोषात्प्रजायते । पश्य मे पुण्यसंयुक्तं कायं षोडशवार्षिकम्

おおマータリよ、まことに罪より老いの欠陥が生ずる。功徳に結ばれたこの我が身を見よ、十六歳のごとく現れている。

Verse 12

जन्मप्रभृति मे कायः शतार्धाब्दं प्रयाति च । तथापि नूतनो भावः कायस्यापि प्रजायते

我が生まれよりこの身は百五十年を経た。されどなお、身体には新たなありさまが幾度も生じてくる。

Verse 13

मम कालो गतो दूत अब्दा प्रनंत्यमनुत्तमम् । यथा षोडशवर्षस्य कायः पुंसः प्रशोभते

使者よ、我が時は過ぎ、歳月は流れ去った。されど至上の意においては、身は輝く――十六歳の男の身が麗しく映えるように。

Verse 14

तथा मे शोभते देहो बलवीर्यसमन्वितः । नैव ग्लानिर्न मे हानिर्न श्रमो व्याधयो जरा

かくして我が身は光り、力と精気に満ちている。倦みも衰えもなく、疲れも病も老いもない。

Verse 15

मातले मम कायेपि धर्मोत्साहेन वर्द्धते । सर्वामृतमयं दिव्यमौषधं परमौषधम्

おおマータリよ、我が身においてもそれはダルマへの熱誠によって増し広がる。万なる甘露アムリタより成る神なる霊薬、至上の妙薬である。

Verse 16

पापव्याधिप्रणाशार्थं धर्माख्यं हि कृतम्पुरा । तेन मे शोधितः कायो गतदोषस्तु जायते

かつて罪と病を滅するため、「ダルマ」と名づくる儀礼を修した。これにより我が身は清められ、あらゆる穢れと過失を離れた。

Verse 17

हृषीकेशस्य संध्यानं नामोच्चारणमुत्तमम् । एतद्रसायनं दूत नित्यमेवं करोम्यहम्

黄昏の時にフリシーケーシャを観想し、その御名を最上に唱えること——これこそ我が霊薬（ラサーヤナ）よ、使者よ。私は日々かく行ずる。

Verse 18

तेन मे व्याधयो दोषाः पापाद्याः प्रलयं गताः । विद्यमाने हि संसारे कृष्णनाम्नि महौषधे

その力により、我が病も過失も罪もことごとく滅び去った。まことにこの世には大いなる薬、すなわち「クリシュナの御名」があるからだ。

Verse 19

मानवा मरणं यांति पापव्याधि प्रपीडिताः । न पिबंति महामूढाः कृष्ण नाम रसायनम्

罪という病に苦しめられて、人は死へと赴く。だが大いなる愚者どもは、クリシュナの御名という霊薬を飲もうとしない。

Verse 20

तेन ध्यानेन ज्ञानेन पूजाभावेन मातले । सत्येन दानपुण्येन मम कायो निरामयः

その観想、その智慧、その礼拝の心によって、マータリよ。さらに真実の行いと布施の功徳によって、我が身は病なきものとなった。

Verse 21

पापर्द्धेरामयाः पीडाः प्रभवंति शरीरिणः । पीडाभ्यो जायते मृत्युः प्राणिनां नात्र संशयः

罪の積み重なりより、身を持つ者に病と苦悩が起こる。苦悩より生きとし生けるものに死が来る—これに疑いはない。

Verse 22

तस्माद्धर्मः प्रकर्तव्यः पुण्यसत्याश्रयैर्नरैः । पंचभूतात्मकः कायः शिरासंधिविजर्जरः

ゆえに、功徳と真実に帰依する人はダルマを修すべきである。身は五大より成り、やがて摩耗し、脈と関節は衰えてゆく。

Verse 23

एवं संधीकृतो मर्त्यो हेमकारीव टंकणैः । तत्र भाति महानग्निर्द्धातुरेव चरः सदा

かくして精錬され整えられた人は、硼砂で金属を扱う金細工師のように輝く。彼の内には大いなる火が常に巡り、鉱石の中と同じである。

Verse 24

शतखंडमये विप्र यः संधत्ते सबुद्धिमान् । हरेर्नाम्ना च दिव्येन सौभाग्येनापि पिप्पल

婆羅門よ、百の部分よりなる供えを結び整え、さらにハリ（Hari）の神聖なる御名とともにそれを行う賢者は、幸運にも恵まれて大いなる功徳と吉祥を得る。（本文は不完のようである）

Verse 25

पंचात्मका हि ये खंडाः शतसंधिविजर्जराः । तेन संधारिताः सर्वे कायो धातुसमो भवेत्

五大より成るこれらの身体の部分は、幾百の関節によって摩耗する。だがそれらすべてがその支えによって保たれるとき、身は金属のように堅固となる。

Verse 26

हरेः पूजोपचारेण ध्यानेन नियमेन च । सत्यभावेन दानेन नूत्नः कायो विजायते

ハリへの礼拝奉仕、禅定と戒めの実践、そして真実の心で捧げる布施によって、新たにして清浄なる身が生じる。

Verse 27

दोषा नश्यंति कायस्य व्याधयः शृणु मातले । बाह्याभ्यंतरशौचं हि दुर्गंधिर्नैव जायते

身体の過失と病は滅び去る—聞け、マータリよ。外と内の清浄が備われば、悪臭は決して生じない。

Verse 28

शुचिस्ततो भवेत्सूत प्रसादात्तस्य चक्रिणः । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि स्वर्गमत्र करोम्यहम्

それゆえ、スータよ、円盤を携えるその主の恩寵により、人は清められる。私は天に行かぬ—ここにこそ天を成そう。

Verse 29

तपसा चैव भावेन स्वधर्मेण महीतलम् । स्वर्गरूपं करिष्यामि प्रसादात्तस्य चक्रिणः

苦行と正しき志、そして自らのダルマを誠実に守ることによって、この大地を天の姿へと変えよう—円盤を携えるその主の恩寵により。

Verse 30

एवं ज्ञात्वा प्रयाहि त्वं कथयस्व पुरंदरम् । सुकर्मोवाच । समाकर्ण्य ततः सूतो नृपतेः परिभाषितम्

「かく知ったなら、行ってプランダラ（インドラ）に告げよ」とスーカルマは言った。そこでスータは王の言葉を聞き、物語をさらに続けた。

Verse 31

आशीर्भिरभिनंद्याथ आमंत्र्य नृपतिं गतः । सर्वं निवेदयामास इंद्राय च महात्मने

そして祝福の言葉をもって礼拝し、王に暇乞いして立ち去った。かくして一切を、偉大なる魂のインドラに余すところなく奏上した。

Verse 32

समाकर्ण्य सहस्राक्षो ययातेस्तु महात्मनः । तस्याथ चिंतयामासानयनार्थं दिवं प्रति

大いなる魂のヤヤーティのことを聞くや、千眼のインドラは、いかにして彼を天界へ迎え上げるべきかと思案し始めた。

Verse 72

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते द्विसप्ततितमोऽध्यायः

かくして『シュリー・パドマ・プラーナ』のブーミ・カーンダ、ヴェーナ物語のうち—母と父の聖なるティールタの叙述、ヤヤーティの事績に関する章—第七十二章はここに終わる。