Adhyaya 51

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । गते तस्मिन्दुराचारे गोभिले पापचेतसि । पद्मावती रुरोदाथ दुःखेन महतान्विता

ブラーフマニーは言った。「邪悪な行いと罪深い心をもつゴービラが去った後、パドマーヴァティーは大いなる悲しみに沈み、泣き崩れた。」

Verse 2

तस्यास्तु रुदितं श्रुत्वा सख्यः सर्वा द्विजोत्तम । पप्रच्छुस्तां राजकन्यां ताः सर्वाश्च वराननाः

おお最上のバラモンよ、彼女の泣き声を聞くと、麗しい顔立ちの乙女たる友人たちは皆、その王女に問いかけた。

Verse 3

कस्माद्रोदिषि भद्रं ते कथयस्व हि चेष्टितम् । क्व गतोऽसौ महाराजो माथुराधिपतिस्तव

なぜ泣いているのですか。あなたに吉祥あれ——何が起きたのか語ってください。あなたのマトゥラーの主、あの偉大な王はどこへ行かれたのですか。

Verse 4

येन त्वं हि समाहूता प्रियेत्युक्त्वा वदस्व नः । ता उवाच सुदुःखेन रोदमाना पुनः पुनः

「『愛しき者よ』と呼ばれて招かれたのはなぜか、私たちに話して。」そう問われ、彼女は深い悲しみに沈み、幾度も幾度も泣きながら答えた。

Verse 5

तया आवेदितं सर्वं यज्जातं दोषसंभवम् । ताभिर्नीता पितुर्गेहं वेपमाना सुदुःखिता

彼女は、過失と悪しき行いから生じたことも含め、起こったすべてを告げた。すると女たちは彼女を父の家へ連れて行ったが、彼女は震え、深い悲嘆に沈んでいた。

Verse 6

मातुः समक्षं तस्यास्तु आचचक्षुस्तदा स्त्रियः । समाकर्ण्य ततो देवी गता सा भर्तृमंदिरम्

その母の面前で、女たちはその次第を告げた。聞き終えると、その貴婦人は夫君の御殿へと赴いた。

Verse 7

भर्तारं श्रावयामास सुतावृत्तांतमेव हि । समाकर्ण्य ततो राजा महादुःखी अजायत

まことに彼女は、わが子にまつわる一切の顛末を夫に告げ聞かせた。王はそれを聞いて、深い悲しみに沈んだ。

Verse 8

यानाच्छादनकं दत्वा परिवारसमन्विताम् । मथुरां प्रेषयामास गता सा प्रियमंदिरम्

乗り物と覆いを与え、従者を伴わせてマトゥラーへ送り出したのち、彼女は愛しき人の御殿へと向かった。

Verse 9

सुतादोषं समाच्छाद्य पितामाता द्विजोत्तम । उग्रसेनस्तु धर्मात्मा पद्मावतीं समागताम्

おお最勝の再生者よ、父母は娘の過ちを覆い隠した。そして法にかなうウグラセーナは、到来したパドマーヴァティーに会った。

Verse 10

स दृष्ट्वा मुमुदे चाशु उवाचेदं वचः पुनः । त्वया विना न शक्तोस्मि जीवितुं हि वरानने

彼は彼女を見るや、たちまち喜び、再びこう言った。「そなたなくしては、美しき面影の人よ、まことに生きてゆけぬ。」

Verse 11

बहुप्रभासि मे प्रीता गुणशीलैस्तु सर्वदा । भक्त्या सत्येन ते कांते पतिदैवत्यकैर्गुणैः

おお光り輝く者よ、汝は徳ある性により常に我に愛される。信愛と真実、愛しき者よ、そして夫を己が神として敬うその諸徳ゆえに。

Verse 12

समाभाष्य प्रियां भार्यां पद्मावतीं नरेश्वरः । तया सार्धं स वै रेमे उग्रसेनो नृपोत्तमः

愛妻パドマーヴァティーに優しく語りかけたのち、人々の主—王ウグラセーナ、統治者の中の最勝者—は彼女と共にいて歓びを味わった。

Verse 13

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयप्रदः । पद्मावती विजानाति तस्य गर्भस्य कारणम्

恐るべき胎児は増大し、あらゆる世界に恐怖をもたらした。だがパドマーヴァティーは、その懐妊の因を悟っていた。

Verse 14

स्वोदरे वर्द्धमानस्य चिंतयंती दिवानिशम् । अनेन किमु जातेन लोकनाशकरेण वै

彼女は胎内で育つ者を思い、昼も夜も憂えた。「この者を産んで何になろう。まことに世界を滅ぼす者ではないか。」

Verse 15

अनेनापि न मे कार्यं दुष्टपुत्रेण सांप्रतम् । औषधीं पृच्छते सा तु गर्भपातस्य सर्वतः

「この悪しき子とは、もはや我に用はない。」そうして彼女は、流産を起こさせる薬草を求めて、あらゆる所に尋ね回った。

Verse 16

नारी महौषधीं सा हि विंदंती च दिने दिने । गर्भस्य पातनायैव उपाया बहुशः कृताः

その女はまことに日ごとに強力な薬草を見いだし、ただ胎を堕として妊娠を断つために、さまざまな手立てを幾度も講じた。

Verse 17

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयंकरः । तामुवाच ततो गर्भः पद्मावतीं च मातरम्

その凄惨なる胎児は成長し、あらゆる世界を恐れさせた。すると胎児は母パドマーヴァティーに語りかけた。

Verse 18

कस्मात्त्वं व्यथसे मातरौषधीभिर्दिनेदिने । पुण्येन वर्द्धते चायुः पापेनाल्पं तु जीवितम्

母よ、なぜ日ごとに薬のことで嘆くのか。功徳（puṇya）によって寿命は増し、罪（pāpa）によって命は短くなる。

Verse 19

आत्मकर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । आमगर्भाः प्रयांत्यन्ये अपक्वास्तु महीतले

自らの業（カルマ）の熟すがゆえに、衆生は生き、また死ぬ。ある者は胎内のまま去り、ある者は未熟のまま地上にとどまる。

Verse 20

जातमात्रा म्रियंतेऽन्ये कति ते यौवनान्विताः । बाला वृद्धाश्च तरुणा आयुषोवशतां गताः

生まれたその瞬間に死ぬ者もいる。青春に至る者はなんと少ないことか。幼子も老い人も若者も、等しく寿命と時の支配に連れ去られる。

Verse 21

सर्वे कर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । ओषध्यो मंत्रदेवाश्च निमित्ताः स्युर्न संशयः

一切の衆生は業の熟すがゆえに生き、また死ぬ。薬、真言、そして神々はただの助縁にすぎぬ—これに疑いはない。

Verse 22

मामेव हि न जानासि भवती यादृशो ह्यहम् । दृष्टः श्रुतस्त्वया पूर्वं कालनेमिर्महाबलः

まことに、汝は我を知らぬ—我が真の姿を。かつて汝は大力のカーラネーミ（Kālanemi）を見、また聞いたであろう。

Verse 23

दानवानां महावीर्यस्त्रैलोक्यस्य भयप्रदः । देवासुरे महायुद्धे हतोहं विष्णुना पुरा

我はダーナヴァ（Dānava）の中にあって大いなる勇力の英雄、三界に恐怖を与える者であった。天神と阿修羅の大戦において、かつて我はヴィシュヌ（Viṣṇu）に討たれた。

Verse 24

साधयितुं च तद्वैरमागतोऽस्मि तवोदरम् । साहसं च श्रमं मातर्मा कुरुष्व दिन दिने

そしてその怨みを成就するため、我は汝の胎内に来た。母よ、日ごとに無謀な労苦と骨折りを重ねてはならぬ。

Verse 25

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मातरं विरराम सः । मातोद्यमं परित्यज्य महादुःखादभूत्तदा

かく語り終えて、ああ最勝の婆羅門よ、彼は母の前で沈黙した。母はその営みを捨て、その時大いなる悲嘆に沈んだ。

Verse 26

दशाब्दाश्च गता यावत्तावद्वृद्धिमवाप्तवान् । पश्चाज्जज्ञे महातेजाः कंसोभूत्स महाबलः

十年が過ぎると彼は成長して円熟し、その後、強大な光輝を放つカンサが生まれ、力において大いに勝れていた。

Verse 27

येन संत्रासिता लोकास्त्रैलोक्यस्य निवासिनः । यो हतो वासुदेवेन गतो मोक्षं न संशयः

三界の住人を恐怖に陥れたその者も、ヴァースデーヴァに討たれるなら解脱を得る。これに疑いはない。

Verse 28

एवं श्रुतं मया कांत भविष्यं तु भविष्यति । पुराणेष्वेव सर्वेषु निश्चितं कथितं तव

かく私は聞いた、愛しき人よ。定められたことは必ず起こる。あらゆるプラーナにおいて、これは確定の真理として汝に語られている。

Verse 29

पितृगेहेस्थिता कन्या नाशमेवं प्रयाति सा । गृहावासाय मे कांत कन्या मोहं न कारयेत्

父の家に留まる娘は、このようにして滅びへと至る。ゆえに、愛しき人よ、家住のためには、娘を迷い（執着）の因とならせてはならない。

Verse 30

इमां दुष्टां महापापां परित्यज्य स्थिरो भव । प्राप्तव्यं तु महापापं दुःखं दारुणमेव च

この悪しき女、重い罪を負う者を捨て、堅く揺るがずにいなさい。さもなくば、必ず大いなる罪と恐るべき苦しみを受ける。

Verse 31

लोके श्रेयःकरं कांत तद्भुंक्ष्व त्वं मया सह । शूकर्युवाच । एतद्वाक्यं सुमंत्रं तु श्रुत्वा स हि द्विजोत्तमः

「愛しい方よ、わたしと共にこれを召し上がってください。これはこの世に福徳をもたらします」とシューカリーは言った。スーマントラのこの言葉を聞いて、その最上のバラモンは……

Verse 32

त्यागे मतिं चकारासौ समाहूता ह्यहं तदा । सकलं वस्त्रशृंगारं मम दत्तं शुभे शृणु

それから彼女は一切を捨てると決意した。その時わたしは呼び出された。聞きなさい、吉祥なる方よ——彼女は衣と飾りのすべてをわたしに与えた。

Verse 33

तवैव दुर्नयैर्विप्रः शिवशर्मा द्विजोत्तमः । गतो वै मतिमान्दुष्टे कुलदुष्टप्रचारिणि

そなたのまさに悪しき振る舞いのゆえに、最上のバラモンであるシヴァシャルマーは、賢者でありながら追われたのだ。家門に恥を広める邪悪な女よ。

Verse 34

यत्र ते तिष्ठते भर्ता तत्र गच्छ न संशयः । तव यद्रोचते स्थानं यथादिष्टं तथा कुरु

あなたの夫が住まうところへ、疑いなく行きなさい。そして自ら好む場所では、命じられたとおりにそのまま行いなさい。

Verse 35

एवमुक्त्वा महाभागे पितृमातृकुटुंबकैः । परित्यक्ता गता शीघ्रं निर्लज्जाहं वरानने

「このように告げると、幸いなる貴婦人よ、父母と一族に捨てられた。わたしはたちまち去った——恥を知らぬままに、麗しき顔の方よ。」

Verse 36

न लभाम्यहमेवापि वासस्थानं सुखं शुभे । भर्त्सयंति च मां लोकाः पुंश्चलीयं समागता

吉祥なる御方よ、わたしは安らかで清らかな住まいすら得られません。集まる人々はわたしを罵り、みだらな女だと呼びます。

Verse 37

अटमाना गता देशात्कुलमानेन वर्जिता । देशे गुर्जरके पुण्ये सौराष्ट्रे शिवमंदिरे

さすらい歩いて彼女は故郷を去り、家柄への驕りゆえに追われた。そして聖なるグルジャラの地、サウラーシュトラにて、シヴァの寺院へと至った。

Verse 38

वनस्थलेति विख्यातं नगरं वृद्धिसंकुलम् । अतीव पीडिता देवि क्षुधयाहं तदा शृणु

ヴァナスタラーと名高い都があり、繁栄と発展に満ちていた。女神よ、その時わたしは飢えにひどく苦しんでいた——起こったことをお聞きください。

Verse 39

कर्परं हि करे गृह्य भिक्षार्थमुपचक्रमे । गृहिणां द्वारदेशेषु प्रविशामि सुदुःखिता

乞い鉢を手に取り、施しを求めて歩み出た。深い苦しみに沈みつつ、家々の戸口へと向かった。

Verse 40

मम रूपं विपश्यंति लोकाः कुत्संति भामिनि । न ददंते च मे भिक्षां पापा चेयं समागता

人々はわたしの姿を見ると蔑みます、麗しき御方よ。施しさえ与えず——この罪深き運命がわたしに降りかかったのです。

Verse 41

एवं दुःखसमाहारा दारिद्र्यपरिपीडिता । अटंत्या च मया दृष्टं गृहमेकमनुत्तमम्

かくして悲しみの群れに圧され、貧しさに苦しめられつつさまよい歩くうち、比類なき一つの家を私は見た。

Verse 42

तुंगप्राकारसंवेष्टं वेदशालासमन्वितम् । वेदध्वनिसमाकीर्णं बहुविप्रसमाकुलम्

それは高い城壁に囲まれ、ヴェーダ学習の堂を備え、ヴェーダ誦唱の響きに満ち、多くのバラモンで賑わっていた。

Verse 43

धनधान्यसमाकीर्णं दासीदासैरलंकृतम् । प्रविवेश गृहं रम्यं लक्ष्मीमुदितमेव तत्

彼は富と穀物に満ち、侍女と召使いに飾られた麗しい家に入った――まことにその家は、ラクシュミー自らの繁栄に喜び輝いているかのようであった。

Verse 44

तद्गृहं सर्वतोभद्रं तस्यैव शिवशर्मणः । भिक्षां देहीत्युवाचाथ सुदेवा दुःखपीडिता

やがて彼女は、まさにそのシヴァシャルマンの吉祥なる家に来た。悲しみに苦しむスデーヴァは言った、「どうか施しをお与えください」。

Verse 45

शिवशर्माथ शुश्राव भिक्षाशब्दं द्विजोत्तमः । मंगलां नाम वै भार्यां लक्ष्मीरूपां वराननाम्

そのとき、バラモンの中でも最勝のシヴァシャルマーは、施しを乞う声を聞いた。妻の名はマンガラー、ラクシュミーのごとき姿で、比類なく美しい顔立ちであった。

Verse 46

तां हसन्प्राह धर्मात्मा शिवशर्मा महामतिः । इयं हि दुर्बला प्राप्ता भिक्षार्थं द्वारमागता

微笑みつつ、正しく賢明なるシヴァシャルマーは彼女に言った。「この女は力なく頼るところもなく、施しを求めて我らの戸口に来たのだ。」

Verse 47

समाहूय प्रिये चैनां देहि त्वं भोजनं शुभे । कृपया परयाविष्टा ज्ञात्वा मां तु समागताम्

「愛しき者よ、彼女をここへ呼び、食を与えよ、吉祥なる者よ。われが来たと知り、最上の慈悲に満たされて、そうせよ。」

Verse 48

प्रोवाच मंगला कांतं दास्यामि प्रिय भोजनम् । एवमुक्त्वा च भर्तारं मंगला मंगलान्विता

マンガラーは愛する人に言った。「あなたの好む食をお出ししましょう。」そう夫に告げると、吉祥に満ちたマンガラーはそのとおりに取り計らった。

Verse 49

पुनर्मां भोजयामास मिष्टान्नेन सुदुर्बलाम् । मामुवाच स धर्मात्मा शिवशर्मा महामुनिः

彼は再び、ひどく衰えた私に甘き食を与えて養ってくれた。すると、正しき大聖シヴァシャルマーが私に語りかけた。

Verse 50

का त्वमत्र समायाता कस्य वा भ्रमसे जगत् । केन कार्येण सर्वत्र कथयस्व ममाग्रतः

「そなたは誰で、ここへ来たのか。いったい誰のために世をさまようのか。何の目的であまねく巡るのか。わが前で、ありのままに語れ。」

Verse 51

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

かくして『シュリー・パドマ・プラーナ』ブーミ・カンダの、ヴェーナの説話におけるスカラーの物語、第五十一章は終わる。

Verse 52

व्रीडयाधोमुखीजाता दृष्टो भर्ता यदा मया । मंगला चारुसर्वांगी भर्तारमिदमब्रवीत्

夫を見たとき、私は恥じてうつむき、顔を伏せた。すると、四肢も姿もことごとく麗しいマンガラーが、夫にこう語った。

Verse 53

का चेयं हि समाचक्ष्व त्वां दृष्ट्वा हि विलज्जति । कथयस्व प्रसादेन का च एषा भविष्यति

この女は一体だれですか。あなたを見ると恥じ入っております。どうか慈しみをもって語ってください――彼女はだれで、これからどうなるのでしょう。