Adhyaya 34

Verse 1

सूत उवाच । यथा शप्ता वने पूर्वं सुशंखेन महात्मना । तासु सर्वं समाख्यातं सखीष्वेव विचेष्टितम्

スータは言った。「かつて森において大徳スシャーンカ（Suśaṅkha）により彼女らが呪われた次第—そのすべては詳らかに語られ、女友だちの間での振る舞いまでも述べ尽くされた。」

Verse 2

आत्मनश्च महाभागा दुःखेनातिप्रपीडिता । सुनीथोवाच । अन्यच्चैव प्रवक्ष्यामि सख्यः शृण्वंतु सांप्रतम्

そしてその高貴な女性は、胸の内で悲しみにひどく押しつぶされていた。スニータ（Sunīthā）は言った。「さらにもう一つ語ろう。友よ、いま聞きなさい。」

Verse 3

मदीयरूपसंपत्ति वयः सगुणसंपदः । विलोक्य तातश्चिंतात्मा संजातो मम कारणात्

わが美しさ、若さ、そして徳の豊かさを見て、父は私のゆえに憂いの思いに満たされた。

Verse 4

देवेभ्यो दातुकामोऽसौ मुनिभ्यस्तु महायशाः । मां च हस्ते विगृह्यैव सर्वान्वाक्यमुदाहरत्

神々と聖仙たちに供養を捧げたいと願い、名高きその人は私の手を取り、そして皆に向かって次の言葉を告げた。

Verse 5

गुणयुक्ता सुता बाला ममेयं चारुलोचना । दातुकामोस्मि भद्रं वो गुणिने सुमहात्मने

この若き乙女—わが娘—は徳を備え、眼差しも麗しい。皆の安寧のため、徳高く大いなる魂の人に嫁がせたい。

Verse 6

मृत्योर्वाक्यं ततो देवा ऋषयः शुश्रुवुस्तदा । तमूचुर्भाषमाणं ते देवा इंद्र पुरोगमाः

そのとき神々とリシたちはムリティユ（死）の言葉を聞いた。彼が語るさなか、インドラを先頭とする神々が彼に告げた。

Verse 7

तव कन्या गुणाढ्येयं शीलानां परमो निधिः । दोषेणैकेन संदुष्टा ऋषिशापेन तेन वै

そなたの娘は徳に満ち、善き行いの至宝である。だがただ一つの過ちにより汚されている。それはまことにリシの呪いによる。

Verse 8

अस्यामुत्पत्स्यते पुत्रो यस्य वीर्यात्पुमान्किल । भविता स महापापी पुण्यवंशविनाशकः

彼女から、あの男の種によって一人の子が生まれると言われる。その子は大罪人となり、徳ある家系を滅ぼす者となる。

Verse 9

गंगातोयेन संपूर्णः कुंभ एव प्रदृश्यते । सुरायाबिन्दुनालिप्तो मद्यकुम्भः प्रजायते

ガンガーの水で満たされた壺は聖水の壺と見なされる。だが酒の一滴でも付けば、それは酒壺となる。

Verse 10

पापस्य पापसंसर्गात्कुलं पापि प्रजायते । आरनालस्य वै बिंदुः क्षीरमध्ये प्रयाति चेत्

罪との交わりによって、家系さえ汚れ、罪深い子孫を生む——酸っぱい粥の一滴が乳に落ちれば、それを損なうように。

Verse 11

पश्चान्नाशयते क्षीरमात्मरूपं प्रकाशयेत् । तद्वद्विनाशयेद्वंशं पापः पुत्रो न संशयः

やがて乳を腐らせて自らの性質を現すものがあるように、罪深い子もまた家系を滅ぼす。疑いはない。

Verse 12

अनेनापि हि दोषेण तवेयं पापभागिनी । अन्यस्मै दीयतां गच्छ देवैरुक्तः पिता मम

「まことに、この過失によっても汝は罪の分け前を負う者となった。行け——他の者に与えられよ。父は神々よりそのように告げられた。」

Verse 13

देवैश्चापि सगंधर्वैरृषिभिश्च महात्मभिः । तैश्चापि संपरित्यक्तः पिता मे दुःखपीडितः

神々でさえ、ガンダルヴァや大いなる聖仙たちと共に、彼を見捨てた。彼らにも捨てられ、わが父は悲嘆に責められ苦しめられている。

Verse 14

ममान्ये चापि स्वीकारं न कुर्वंति हि सज्जनाः । एवं पापमयं कर्म मया चैव पुरा कृतम्

思うに、善き人々でさえ私を受け入れない。なぜなら、昔、私はまことに罪に満ちた行いをなしてしまったからだ。

Verse 15

संतप्ता दुःखशोकेन वनमेव समाश्रिता । तप एव चरिष्यामि करिष्ये कायशोषणम्

悲しみと憂いに焼かれ、私はただ一人、森に身を寄せた。独りで苦行（タパス）を修し、懺悔の行によってこの身をやつれさせよう。

Verse 16

भवतीभिः सुपृष्टाहं कार्यकारणमेव हि । मम चिंतानुगं कर्म मया तद्वः प्रकाशितम्

あなたがたは、その行いの真の原因をよく問いただした。私の思いに従って起こった行為を、今ここにあなたがたへ明かした。

Verse 17

एवमुक्त्वा सुनीथा सा मृत्योः कन्या यशस्विनी । विरराम च दुःखार्ता किंचिन्नोवाच वै पुनः

かく語り終えると、死の娘にして名高きスニータは、悲しみに打ちひしがれて沈黙し、もはや一言も発しなかった。

Verse 18

सख्य ऊचुः । दुःखमेव महाभागे त्यज कायविनाशनम् । नास्ति कस्य कुले दोषो देवैः पापं समाश्रितम्

友らは言った。「高貴なる御方よ、ただ悲しみを招く身を滅ぼす道を捨てなさい。いずれの家にも過ちはある。神々（デーヴァ）でさえ罪に触れたのだ。」

Verse 19

जिह्ममुक्तं पुरा तेन ब्रह्मणा हरसंनिधौ । देवैश्चापि स हि त्यक्तो ब्रह्माऽपूज्यतमोऽभवत्

かつてハラ（シヴァ）の御前で、ブラフマーは曲がった偽りの言葉を口にした。ゆえに神々（デーヴァ）さえ彼を捨て、ブラフマーは最も礼拝されぬ者となった。

Verse 20

ब्रह्महत्या प्रयुक्तोऽसौ देवराजोपि पश्य भोः । देवैः सार्धं महाभागस्त्रैलोक्यं परिभुंजति

見よ、御方よ——婆羅門殺しの罪に悩まされながらも、あのデーヴァの王たる輝ける者は、神々とともに三界の支配を享受している。

Verse 21

गौतमस्य प्रियां भार्यामहल्यां गतवान्पुरा । परदाराभिगामी स देवत्वे परिवर्त्तते

かつて彼は、ガウタマの愛妻アハリヤーに近づいた。他人の妻を求めたにもかかわらず、それでもなお神性の位へと回復する。

Verse 22

ब्रह्महत्योपमं कर्म दारुणं कृतवान्हरः । ब्रह्मणस्तु कपालेन चाद्यापि परिवर्तते

ハラ（シヴァ）は婆羅門殺しにも比すべき恐るべき業をなした。そして今なお、ブラフマーの頭蓋を携えて遍歴している。

Verse 23

देवानमंतितं देवमृषयो वेदपारगाः । आदित्यः कुष्ठसंयुक्तस्त्रैलोक्यं च प्रकाशयेत्

ヴェーダに通暁した聖仙たちは、その神なる主を讃えた。しかもアーディティヤは、癩を患いながらも、なお三界を照らし続けた。

Verse 24

लोकानमंतितं देवं देवाद्याः सचराचराः । कृष्णो भुंक्ते महाशापं भार्गवेण कृतं पुरा

神々をはじめ、動くものも動かぬものも、あらゆる存在はその主を諸世界の帰依処として礼拝する。されどクリシュナは、かつてバールガヴァが下した大いなる呪いを耐え忍ぶ。

Verse 25

गुरुभार्यांगतश्चंद्रः क्षयी तेन प्रजायते । भविष्यति महातेजा राजराजः प्रतापवान्

月は師の妻に近づいたがゆえに、衰えに従う身となった。その因より、大いなる光威と武勇を備え、「王の中の王」と称される王が生まれるであろう。

Verse 26

पांडुपुत्रो महाप्राज्ञो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः । गुरोश्चैव वधार्थाय अनृतं स वदिष्यति

パーンドゥの子、深い智慧と正義を備えたユディシュティラは、師の死を成就させるために、ひとことの虚言を口にするであろう。

Verse 27

एतेष्वेव महत्पापं वर्तते च महत्सु च । वैगुण्यं कस्य वै नास्ति कस्य नास्ति च लांछनम्

これらの中にも大いなる罪は存し、偉大なる者の中にもまたある。いったい誰が欠けるところなく、誰が汚れの印なき者であろうか。

Verse 28

भवती स्वल्पदोषेण विलिप्तासि वरानने । उपकारं करिष्यामस्तवैव वरवर्णिनि

ああ、美しき面影の御方よ、わずかな過ちにより汚れを受けられた。麗しき肌の御方よ、まことに我らは汝を助けよう。

Verse 29

तवांगे ये गुणाः संति सत्यस्त्रीणां यथा शुभे । अन्यत्रापि न पश्यामस्तान्गुणांश्चारुलोचने

ああ、めでたき御方よ、汝に宿る徳は、真実にして貞き女性の徳のごとし。かかる徳を他に見ることはない、麗しき眼の御方よ。

Verse 30

रूपमेव गुणः स्त्रीणां प्रथमं भूषणं शुभे । शीलमेव द्वितीयं च तृतीयं सत्यमेव च

ああ、めでたき御方よ、女性にとって美しさこそ第一の飾り。品行は第二、そして真実はまことに第三である。

Verse 31

आर्जवत्वं चतुर्थं च पंचमं धर्ममेव हि । मधुरत्वं ततः प्रोक्तं षष्ठमेव वरानने

率直さは第四、そしてダルマ—正しき法—こそ第五。さらに、言葉の甘美さが第六と説かれる、美しき面影の御方よ。

Verse 32

शुद्धत्वं सप्तमं बाले अंतर्बाह्येषु योषितम् । अष्टमं हि पितुर्भावः शुश्रूषा नवमं किल

幼き者よ、第七は清浄—女性の内にも外にも。第八は父のごとき慈しみの心、第九は、言われるところ、心を尽くす奉仕である。

Verse 33

सहिष्णुर्दशमं प्रोक्तं रतिश्चैकादशं तथा । पातिव्रत्यं ततः प्रोक्तं द्वादशं वरवर्णिनि

忍耐は第十の徳と説かれ、夫婦の愛は第十一とされる。さらに第十二として、夫に対する妻の貞節と献身（パーティヴラタ）が宣示される、麗しき肌の婦人よ。

Verse 34

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

かくして、尊き『パドマ・プラーナ』のブーミ・カンダにおけるヴェーナ物語、第三十四章は終わる。

Verse 35

तमुपायं प्रपश्यामस्तवार्थं वयमेव हि । तामूचुस्ता वराः सख्यो मा त्वं वै साहसं कुरु

「あなたのために、私たち自身が方法を見いだしましょう。」そうして高貴な友らは彼女に言った。「決して軽率なことをしてはなりません。」

Verse 36

सूत उवाच । एवमुक्ता सुनीथा सा पुनरूचे सखीस्तु ताः । कथयध्वं ममोपायं येन भर्ता भविष्यति

スータは語った。そう言われて、スニータは再びその友らに言った。「どのような手立てによって、私は夫君を得られるのか、語ってください。」

Verse 37

तामूचुस्ता वरा नार्यो रंभाद्याश्चारुलोचनाः । रूपमाधुर्यसंयुक्ता भवती भूतिवर्द्धनी

高貴な女たち—ランバーら、麗しい眼差しの者たち—は彼女に言った。「あなたは美の甘露を備え、福徳と安寧を増し広げるお方です。」

Verse 38

ब्रह्मशापेन संभीता वयमत्र समागताः । तां प्रोचुश्च विशालाक्षीं मृत्योः कन्यां सुलोचनाम्

ブラフマーの呪いにおびえ、われらはここに集まった。そして彼らは、広い眼と麗しい眼差しをもつ乙女――死の娘――に語りかけた。

Verse 39

विद्यामेकां प्रदास्यामः पुरुषाणां प्रमोहिनीम् । सर्वमायाविदां भद्रे सर्वभद्रप्रदायिनीम्

「われらはただ一つのヴィディヤー（知の呪法）を授けよう。男たちをことごとく惑わすものだ、吉祥なる御方よ。マーヤー（幻力）を操る者は皆これを知り、あらゆる世俗の『福』を与える。」

Verse 40

विद्याबलं ततो दद्युस्तस्यैताः सुखदायकम् । यं यं मोहयितुं भद्रे इच्छस्येवं सुरादिकम्

それから彼らは彼女にヴィディヤーの力を授けた。これらの手立ては歓喜をもたらし、吉祥なる御方よ、彼女が望む者は誰であれ、神々（デーヴァ）さえも惑わせるためであった。

Verse 41

तं तं सद्यो मोहय वा इत्युक्ता सा तथाऽकरोत् । विद्यायां हि सुसिद्धायां सा सुनीथा सुनंदिता

「ただちに彼を惑わせよ――そう、彼だ」と告げられると、彼女はそのとおりに行った。完全に成就し、よく会得されたヴィディヤーにおいて、スニータ（Sunīthā）は熟達し、喜びに満ちていた。

Verse 42

भ्रमत्येवं सखीभिस्तु पुरुषान्सा विपश्यति । अटमानागता पुण्यं नंदनं वनमुत्तमम्

このように友の女たちとともにさまよい歩き、彼女は男たちを目にした。歩み巡るうちに、最上にすぐれた聖なるナンダナの林苑へと至った。

Verse 43

गंगातीरे ततो दृष्ट्वा ब्राह्मणं रूपसंयुतम् । सर्वलक्षणसंपन्नं सूर्यतेजः समप्रभम्

その後、ガンガーの岸辺で、彼は美しさを備えた一人のブラーフマナを見た――あらゆる吉祥の相を具え、太陽の輝きに等しい光明を放っていた。

Verse 44

रूपेणाप्रतिमं लोके द्वितीयमिव मन्मथम् । देवरूपं महाभागं भाग्यवंतं सुभाग्यदम्

世に比類なき美しさをもち、まるで第二のカーマ（愛神）のようであった。神々しい姿にして大いなる福徳を備え、吉祥の幸を自ら具え、また他者にも授ける者であった。

Verse 45

अनौपम्यं महात्मानं विष्णुतेजः समप्रभम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं विष्णुतुल्यपराक्रमम्

彼は比類なく、偉大なる魂であり、ヴィシュヌそのものの光明に等しく輝く。ヴィシュヌに帰依するヴァイシュナヴァとして一切の罪を滅し、その武勇もまたヴィシュヌに等しい。

Verse 46

कामक्रोधविहीनं तमत्रिवंशविभूषणम्

彼は欲と怒りを離れた者として、アトリの系譜を飾る宝と称えられた。

Verse 47

दृष्ट्वा सुरूपं तपसां स्वरूपं दिव्यप्रभावं परितप्यमानम् । पप्रच्छ रंभां सुसखीं सरागा कोयं दिविष्ठः प्रवरो महात्मा

その麗しき者――苦行（タパス）の体現――が、神聖なる威光を放ち、激しい修行に身を焦がしているのを見て、彼女は思慕まじりの好奇心に満たされ、親しい友ランバーに尋ねた。「天界に住まう、この最もすぐれた偉大なる魂（マハートマ）とは、いったい誰なのですか。」