Shloka 59
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
भरतवंशी महाराज! वहीं मातृतीर्थ है, जिसमें स्नान करनेवाले पुरुषकी संतति बढती है और वह कभी क्षीण न होनेवाली सम्पत्तिका उपभोग करता है ।। ततः सीतवनं गच्छेन्नियतो नियताशन: । तीर्थ तत्र महाराज महदन्यत्र दुर्लभम्,तदनन्तर नियमसे रहकर नियमित भोजन करते हुए सीतवनमें जाय। महाराज! वहाँ महान् तीर्थ है, जो अन्यत्र दुर्लभ है
bharatavaṁśī mahārāja! vahīṁ mātṛtīrthaṁ yatrasnānakāriṇaḥ puruṣasya santatiḥ vardhate sa ca kadācid akṣīṇāyāḥ sampadaḥ upabhogaṁ karoti. tataḥ sītāvanaṁ gacchen niyato niyatāśanaḥ. tīrthaṁ tatra mahārāja mahad anyatra durlabham.
おお、バラタの王統に連なる大王よ！ その場所こそがマートリーティールタ（Mātṛtīrtha）—聖なる渡し場である。そこで沐浴する男は子孫が増え、決して衰えぬ繁栄を享受する。ついで戒律を守り、食を節して、シーターヴァナ（Sītāvana）へ赴くがよい。大王よ、そこには他では得難い偉大なるティールタがある。
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse links pilgrimage to ethical self-restraint: sacred bathing is presented as fruitful when paired with disciplined conduct and regulated diet, yielding social goods like continuity of lineage and stable prosperity.
A speaker addresses a Bharata-line king and recommends a sequence of pilgrimage sites: first the Mātṛtīrtha, praised for benefits of bathing, and then Sītāvana, described as possessing a great and rare tīrtha.