Shloka 23
Damayantī’s Lament, Serpent-Seizure, Rescue by the Hunter, and the Curse
हयांस्तत्र विनिक्षिप्य सूतो रथवरं च तम् | इन्द्रसेनां च तां कन्यामिन्द्रसेनं च बालकम्,वहाँ पहुँचकर उसने घोड़ोंको, उस श्रेष्ठ रथ-को तथा उस बालिका इन्द्रसेनाको एवं राजकुमार इन्द्रसेनको वहीं रख दिया तथा राजा भीमसे विदा ले आर्तभावसे राजा नलकी दुर्दशाके लिये शोक करता हुआ घूमता-घामता अयोध्या नगरीमें चला गया
hayāṁs tatra vinikṣipya sūto rathavaraṁ ca tam | indrasenāṁ ca tāṁ kanyām indrasenaṁ ca bālakam ||
その地に着くと、御者は馬どもと優れた戦車、そして少女インドラセナー（Indrasenā）と幼いインドラセナ（Indrasena）をそこに残した。ついでビーマセーナ王（Bhīmasena）に暇乞いし、那羅王（Nala）の不運を思って胸を裂く悲しみに沈みつつ彷徨い、ついにアヨーディヤー（Ayodhyā）の都へと向かった。この段は、責任ある庇護と忠実な奉仕の道を示す。悲嘆のさなかであっても、まず託された者の安寧を確かめ、務めを果たしてから去るのである。
बृहृदश्चव उवाच
Educational Q&A
Even in grief and crisis, one should act according to dharma: secure the welfare of those entrusted to one’s care, complete one’s responsibilities, and proceed without abandoning dependents.
The charioteer arrives at a destination, leaves the horses, the fine chariot, and the two children (Indrasenā and Indrasena) there, takes leave of King Bhīmasena, and then—lamenting King Nala’s plight—travels onward to Ayodhyā.