Shloka 23
Yakṣa-saṃvāda: Yudhiṣṭhira’s Interrogation at the Guarded Water
सावित्र्या ग्लायमानायास्तिष्ठन्त्यास्तु दिवानिशम् । नारदेन यदुक्तं तद् वाक्यं मनसि वर्तते,इधर सावित्री निरन्तर चिन्तासे गली जा रही थी। दिन-रात सोते-उठते हर समय नारदजीकी कही हुई बात उसके मनमें बनी रहती थी--वह उसे क्षणभरके लिये भी नहीं भूलती थी
sāvitryā glāyamānāyās tiṣṭhantyās tu divāniśam | nāradena yad uktaṃ tad vākyaṃ manasi vartate ||
サーヴィトリーは不安にやつれ、昼も夜もその場に立ち尽くしていた。ナーラダの語った言葉が、絶えず彼女の心に巡り、ひとときたりとも忘れることができなかった。いつも胸の奥を押し迫っていたからである。
इुमत्सेन उवाच
Educational Q&A
A sage’s truthful warning, once heard, can become a moral and psychological burden that tests one’s steadiness; dharma here is shown as endurance and vigilant awareness in the face of impending fate.
Sāvitrī, remembering Nārada’s earlier words about the danger ahead, grows inwardly distressed; she remains constantly preoccupied with that prophecy, unable to forget it day or night.