Shloka 22
Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
इधर महाधनुर्धर पाण्डव दूतके वाक्यसे प्रेरित हो उसी विषयका चिन्तन करते हुए कभी चैन नहीं पाते थे ।। भूयश्व चारै राजेन्द्र प्रवृत्तिरुपपादिता । प्रतिज्ञा सूतपुत्रस्य विजयस्य वर्ध॑ प्रति,महाराज! फिर उन्होंने गुप्तचरोंद्वारा वह समाचार भी प्राप्त कर लिया, जिसमें अर्जुनके वधके लिये सूतपुत्र कर्णकी प्रतिज्ञा दुहटायी गयी थी
vaiśampāyana uvāca |
bhūyaś ca cārai rājendra pravṛttir upapāditā |
pratijñā sūtaputrasya vijayasya vardhaṁ prati ||
ヴァイシャンパーヤナは語った。「さらに、王よ、彼らは密偵の網を通じて、事の成り行きについて確かな報せを得た。すなわち、スータの子（カルナ）が勝利のために立てた誓い――アルジュナを討ち取るという誓願――である。ゆえに、使者として交わされた言葉を量りつつも、パーンダヴァたちは安らぎを得られなかった。迫り来る殺戮の法（ダルマ）上の重荷と、敵意の確実さとが、彼らの心を圧していたからである。」
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how vows and intentions in war carry ethical weight: a solemn pledge (pratijñā) can harden conflict, and responsible leaders must take seriously verified intelligence, since knowledge of hostile resolve shapes prudent and dharmic decision-making.
Vaiśampāyana reports that the Pāṇḍavas, through spies, learn confirmed news of Karna’s vow—made for the sake of victory—to kill Arjuna, intensifying their anxiety and strategic concern amid escalating hostilities.