Previous Verse
Next Verse

Shloka 44

मातापितृपूजन-प्रधानधर्मः (Primacy of Filial Service) — Mārkaṇḍeya’s Account of the Vyādha’s Instruction

इदं तु पुण्यमाख्यानं विष्णो: समनुकीर्तनम्‌

idaṃ tu puṇyam ākhyānaṃ viṣṇoḥ samanukīrtanam

マールカンデーヤは語った。「これはまことに聖なる物語—ヴィシュヌ(Viṣṇu)を絶え間なく讃え、語り継ぐ称揚である。これを聞き、また唱え伝える者は、心の清浄と揺るがぬ信愛(bhakti)へと導かれる。神聖を憶念することにより、聞く者がダルマにかなう道に保たれるからである。」

idamthis
idam:
Karta
TypePronoun
Rootidam
FormNeuter, Nominative, Singular
tubut/indeed
tu:
TypeIndeclinable
Roottu
puṇyammeritorious, holy
puṇyam:
Karta
TypeAdjective
Rootpuṇya
FormNeuter, Nominative, Singular
ākhyānamnarrative, account
ākhyānam:
Karta
TypeNoun
Rootākhyāna
FormNeuter, Nominative, Singular
viṣṇoḥof Viṣṇu
viṣṇoḥ:
Sambandha
TypeNoun
Rootviṣṇu
FormMasculine, Genitive, Singular
samanu-kīrtanamcomplete recounting/praise (recitation)
samanu-kīrtanam:
Karta
TypeNoun
Rootsamanu-kīrtana
FormNeuter, Nominative, Singular

मार्कण्डेय उवाच

M
Mārkaṇḍeya
V
Viṣṇu

Educational Q&A

The verse elevates devotional remembrance: a sacred story that continually praises Viṣṇu is itself purifying (puṇya). Recounting and hearing such narratives supports ethical steadiness by keeping one oriented toward dharma through reverent memory.

Mārkaṇḍeya, as speaker, characterizes the preceding or forthcoming account as a holy ākhyāna and explicitly frames it as a continuous celebration of Viṣṇu, signaling its religious and moral significance for the listeners.