Shloka 15
Kailāsa-darśana, Badarī-vāsa, and Sarasvatī–Dvaitavana Transition (कैलासदर्शन–बदरीवास–सरस्वतीद्वैतवनगमनम्)
मानुषान्मृत्युरेतेषां निर्दिष्टो ब्रह्मणा पुरा एतानपि रणे पार्थ कालकज्जान् दुरासदान् वज्ास्त्रेण नयस्वाशु विनाशं सुमहाबलान्,पूर्वकालमें ब्रह्माजीने मनुष्यके हाथसे इनकी मृत्यु निश्चित की थी। कुन्तीकुमार! ये कालकंज और पौलोम अत्यन्त बलवान तथा दुर्धर्ष हैं। तुम युद्धमें वज्रास्त्रके द्वारा इनका भी शीघ्र ही संहार कर डालो
arjuna uvāca | mānuṣān mṛtyur eteṣāṃ nirdiṣṭo brahmaṇā purā | etān api raṇe pārtha kālakajāṃ durāsadān | vajrāstreṇa nayasvāśu vināśaṃ sumahābalān ||
アルジュナは言った。「はるかな昔、ブラフマーは、この者たちが人の手によって死を迎えると定められた。ゆえに、パールタよ、近づき難く恐るべきカーラカジャの戦士たち—力において並ぶ者なき者ども—もまた、戦場において金剛（ヴァジュラ）の武器により速やかに滅ぼされねばならぬ。かくして定められた運命は、正法を護るための規律ある行いによって成就するのだ。」
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse frames battle-action as the execution of a prior divine decree: fate (Brahmā’s ordinance) does not negate human responsibility but is fulfilled through disciplined, duty-bound action—especially the kṣatriya obligation to confront dangerous aggressors.
Arjuna urges Pārtha (addressing Arjuna by his epithet in the received text’s style) to destroy the formidable Kālakaja foes in battle using the Vajrāstra, noting that Brahmā had already destined their death at human hands.