Shloka 5
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
तत्रामृतरसं शीतं लघु कुन्तीसुत: शुभम् | ददर्श विमल॑ तोयं पिबंश्व बहु पाण्डव:,उस सरोवरमें कुन्तीकुमार पाण्डुपुत्र भीमने अमृतके समान स्वादिष्ट, शीतल, हलका, शुभकारक और निर्मल जल देखा तथा उसे भरपेट पीया
tatrāmṛtarasaṁ śītaṁ laghu kuntīsutaḥ śubham | dadarśa vimalaṁ toyaṁ pītvāśva bahu pāṇḍavaḥ ||
そこにてクンティーの子、パーンダヴァは、清く澄み、触れれば冷ややかで、飲めば軽やか、吉祥にして甘露のごとき味わいの水を見た。そして腹いっぱいになるまで深く飲み干した。荒野の場面にあってこの偈は、清水が命を支え、疲れた旅人に安堵をもたらすことを示すとともに、道徳の気配をほのめかす――水を飲むという平凡な行いでさえ、節制と正しき配慮の有無によっては結果を招きうるのだ。
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even simple necessities like drinking water are framed within dharma in the forest narratives: purity and relief are acknowledged, yet the broader episode warns that acting without restraint or without honoring rightful conditions can lead to consequences.
In the forest, Kuntī’s son (the Pāṇḍava, understood here as Bhīma) comes upon a lake with clear, cool, nectar-like water and drinks a large amount of it, finding immediate refreshment.