अम्बोपाख्याने तापसानां विचारः तथा होत्रवाहनस्य उपदेशः
Ambā among ascetics; Hotravāhana directs her to Paraśurāma
(अभिनन्दस्व मां राजन् सदा प्रियहिते रताम् । प्रतिपादय मां राजन् धर्मार्थ चैव धर्मतः ।। त्वं हि मनसा ध्यातस्त्वया चाप्युपमन्त्रिता ।। ) “राजन! मैं सदा तुम्हारे प्रिय और हितमें तत्पर रहनेवाली हूँ। मुझे अपनाकर आनन्दित करो। नरेश्वर! मुझे धर्मानुसार ग्रहण करके धर्मके लिये ही अपने चरणोंमें स्थान दो। मैंने मन-ही-मन सदा तुम्हारा ही चिन्तन किया है और तुमने भी एकान्तमें मेरे साथ विवाहका प्रस्ताव किया था!। तामब्रवीच्छाल्वपति: स्मयन्निव विशाम्पते । त्वयान्यपूर्वया नाहं भार्यार्थी वरवर्णिनि,प्रजानाथ! अम्बाकी बात सुनकर शाल्वराजने मुसकराते हुए-से कहा--'सुन्दरी! तुम पहले दूसरेकी हो चुकी हो; अतः तुम्हारी-जैसी स्त्रीके साथ विवाह करनेकी मेरी इच्छा नहीं है
abhinandāsva māṃ rājan sadā priyahite ratām | pratipādaya māṃ rājan dharmārthaṃ caiva dharmataḥ || tvaṃ hi manasā dhyātas tvayā cāpy upamantritā ||
「王よ、私は常にあなたの愛するもの、あなたの益となるものに心を尽くしてまいりました。どうか喜んで私をお受けください。人々の主よ、ダルマに従って私を迎え、ダルマのためにあなたの御足のもとに居場所をお与えください。私は心の内で絶えずあなたを思い、あなたもまた密かに私に婚姻の申し入れをなさったではありませんか。」アンバーの言葉を聞いたシャールヴァ王は、微笑むように言った。「美しき女よ、お前はすでに他の者のものとなった。ゆえに私は、お前のような女を妻に望まぬ。」
भीष्म उवाच
The verse frames marriage and personal claims within the bounds of dharma: even intimate intentions and mutual attraction are presented as needing lawful, ethically sanctioned acceptance, emphasizing that social-ethical order (dharma) governs private desire.
A woman (contextually, Amba in this episode) appeals to a king to accept her as a lawful wife, asserting her devotion and recalling that he had earlier privately proposed. The speech is reported here under Bhishma’s narration.