Shloka 39
Chapter 26: Śoka-pratiṣedha, Hata-saṅkhyā, Gati-vibhāga, Pretakārya-ājñā
Restraint of Grief, Count of the Slain, Destinies, and Funerary Directives
पितृमेधाश्व केषांचित् प्रावर्तनत महात्मनाम् | सामभि क्षाप्यगायन्त तेडन्वशोचन्त चापरै:,किन्हीं महामनस्वी वीरोंके लिये पितृमेध (श्राद्धकर्म) भी आरम्भ कर दिये गये। कुछ लोगोंने वहाँ सामगान किया तथा कितने ही मनुष्योंने वहाँ मरे हुए विभिन्न जनोंके लिये महान् शोक प्रकट किया
pitṛmedhāśva keṣāñcit prāvartanata mahātmanām | sāmabhiḥ kṣāpyagāyanta te 'nv-aśocanta cāparaiḥ ||
ヴァイシャンパーヤナは語った。大いなる魂を備えた幾人かの英雄のためには、pitṛmedha—亡き者のための葬送と śrāddha（追善供養）の儀—が開始された。その場では、ある者はサーマン（Sāman）の詠唱を奏し、またある者は多くの死者のために声をあげて嘆き、深い悲しみをあらわにした。
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma in the aftermath of violence: even amid overwhelming sorrow, society turns to prescribed rites (pitṛmedha/śrāddha) and sacred chant to honor the dead, regulate grief, and restore moral order.
After the great slaughter, people begin funeral and ancestral rites for certain fallen heroes; some perform Sāmaveda-style chanting, while others mourn and lament for the many deceased.