Shloka 29
स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
द्रोणस्प च महाराज कृपस्य च शरद्वत: । कृष्णस्य च महाबाहो नारदस्य च धीमत:,“महाराज! महाबाहो! भरतनन्दन! कुरुकुलके ज्ञानवृद्ध पुरुष भीष्म, गान्धारी, विदुर, द्रोणाचार्य, शरद्वानके पुत्र कृपाचार्य, श्रीकृष्ण, बुद्धिमान् देवर्षि नारद, अमिततेजस्वी वेदव्यास तथा अन्य महर्षियोंकी भी बातें आपके पुत्रने नहीं मानी
droṇasya ca mahārāja kṛpasya ca śaradvatāḥ | kṛṣṇasya ca mahābāho nāradasya ca dhīmataḥ ||
ヴァイシャンパーヤナは言った。「大王よ、強き腕をもつ者よ。そなたの子は、ドローナ（Droṇa）、シャラドヴァトの子クリパ（Kṛpa）、クリシュナ（Kṛṣṇa）、そして賢明なるデーヴァリシ・ナーラダ（Nārada）の諫言に耳を貸さなかった。」『婦女品』（Strī Parva）の嘆きの倫理的枠組みにおいて、この一句は、敬うべき長老や善意の聖賢の言葉を退けることが破滅の道徳的因となり、戦後の悲劇をいっそう深めることを示している。
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
A central ethical lesson is that rejecting the guidance of wise elders, teachers, and sages—especially when offered for one’s welfare—leads to adharma and eventual catastrophe. The verse highlights culpability rooted in obstinacy and pride.
In the Strī Parva’s opening lamentation context, the narrator recalls that the Kuru prince (implicitly Duryodhana) disregarded repeated counsel from authoritative figures like Droṇa, Kṛpa, Kṛṣṇa, and Nārada—setting the stage for the war’s tragic outcome and the ensuing grief of the women.