Shloka 27
स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
उसके मनमें लोभ था और वह राज्यका सारा लाभ स्वयं ही भोगना चाहता था, इसलिये उसने दूसरे किसीको अपने स्वार्थका सहायक या साझीदार नहीं बनाया। एक ओर धारवाली तलवारके समान अपनी ही बुद्धिसे सदा काम लिया। प्रायः जो अनाचारी मनुष्य थे, उन्हींका निरन्तर साथ किया ।। यस्य दुःशासनो मन्त्री राधेयश्व दुरात्मवान् । शकुनिश्चैव दुष्टात्मा चित्रसेनश्व दुर्मति:
yasya duḥśāsano mantrī rādheyaś ca durātmavān | śakuniś caiva duṣṭātmā citrasenaś ca durmatiḥ ||
彼の心には貪欲があり、王権の利得をすべて独り占めして味わおうとした。ゆえに、己の利のための助け手や分け前に与る者を、他に一人として置かなかった。刃の立った剣のごとく、常に自らの知略のみを頼みとし、たいていは不正の徒と絶えず交わっていた。そのような男のもとで、ドゥフシャーサナ（Duḥśāsana）が大臣となり、ラーデーヤ（カルナ）は邪なる魂を宿し、シャクニ（Śakuni）もまた卑劣な性を帯び、チトラセーナ（Citrasena）は歪んだ知をもっていた。
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler’s downfall is accelerated by greed and by choosing immoral advisers: corrupt company and self-serving counsel (mantra) distort judgment, leading to adharma and ruin.
Vaiśaṃpāyana characterizes the Kaurava leadership’s moral environment after the war, naming the chief associates—Duḥśāsana, Karṇa (Rādheya), Śakuni, and Citrasena—as emblematic of the wicked counsel and companionship that shaped the course of events.