Brāhmaṇa-Dharma, Āśrama Eligibility, and the Primacy of Rāja-Dharma (Śānti Parva 63)
अन्तवन्ति प्रधानानि पुरा श्रेयस्कराणि च । स्वकर्मनिरतो लोके हा॒क्षर: सर्वतोमुख:,पहलेके जो कल्याणकारी और अमड्रलकारी शुभाशुभ कर्म हैं, वे ही प्रधान होकर इस शरीरका निर्माण करते हैं। इस शरीरके साथ ही उनका भी अन्त हो जाता है; परंतु जगतमें अपने वर्णाश्रमोचित कर्मके पालनमें तत्पर रहनेवाला पुरुष तो हर अवस्थामें सर्वव्यापी और अविनाशी ही है
Yudhiṣṭhira uvāca — Antavanti pradhānāni purā śreyaskarāṇi ca | svakarmanirato loke hy akṣaraḥ sarvatomukhaḥ ||
ユディシュティラは言った。「かつて福をもたらした主要な因も、ついには終わりを迎える。だがこの世にあって、自らに定められた務め—ヴァルナ(varṇa)とアーシュラマ(āśrama)にかなう義務—の遂行に専心する者は、いかなる境遇にあっても不滅である。四方に遍く在り、あらゆる方角に面する者なのだ。」
युधिषछ्िर उवाच
Worldly causes and results—even those that seem beneficial—are finite; enduring stability is found in steadfast commitment to one’s rightful duty (svakarma), which aligns a person with the imperishable (akṣara), the all-pervading reality.
In the Śānti Parva’s instruction-focused setting, Yudhiṣṭhira speaks in a reflective, philosophical mode, contrasting perishable worldly determinants with the imperishable principle associated with dutiful living and spiritual constancy.