Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
यो द्विष्याद् विबुधश्रेष्ठ देवं नारायणं हरिम् । जो देवश्रेष्ठ भगवान् नारायण हरिसे द्वेष करता है, उसके पितर सदाके लिये नरकमें डूब जाते हैं
yo dviṣyād vibudhaśreṣṭha devaṃ nārāyaṇaṃ harim |
ヴァイシャンパーヤナは言った。「賢者のうち最もすぐれた者よ、神々の中の最勝なるナーラーヤナ—ハリ—を憎む者は、自らの家系に破滅を招く。彼の祖霊は永劫に地獄へ沈むと説かれる。」
वैशम्पायन उवाच
The verse warns that hostility toward the supreme deity (Nārāyaṇa/Hari) is a grave ethical and spiritual fault, portrayed as bringing severe consequences not only to the individual but also to one’s ancestral line.
In Vaiśampāyana’s discourse within Śānti Parva, a doctrinal warning is given: hatred toward Nārāyaṇa (Hari) is condemned, and its consequence is stated in stark terms involving the fate of one’s ancestors.