Shloka 253
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो । “हम बारंबार यही सोचते थे कि हमें श्रीनारायणदेवका दर्शन कैसे प्राप्त होगा? तदनन्तर व्रतकी समाप्ति होनेपर हमें हर्ष प्रदान करनेवाली किसी शरीररहित वाणीने स्नेहपूर्ण गम्भीर स्वरसे इस प्रकार कहा--
snigdha-gambhīrayā vācā praharṣaṇakarī vibho | “vayaṃ bāraṃbāraṃ yad eva cintayāmaḥ—kathaṃ naḥ śrī-nārāyaṇa-devasya darśanaṃ prāpsyati? tadanantaram vratasyāvasāne naḥ harṣaṃ pradāyinī kācid aśarīrā vāk snigdhena gambhīreṇa svarenaivam uvāca—”
ビーシュマは言った。「おお、威力ある御方よ。そのとき、柔らかくも深く、心を歓喜させる声が語った。われらは幾度も思い巡らしていた――『いかにして主ナーラーヤナのダルシャナ（聖なる拝観）を得るべきか』と。やがて誓戒の行（ヴラタ）が満了したとき、身体なき声が、親愛にして深い調子で、われらにこのように告げた—」
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Persistent longing for divine vision, supported by disciplined observance (vrata), culminates in grace—here symbolized by a divine, bodiless voice that responds at the completion of the vow.
Bhishma narrates that after they repeatedly wondered how to obtain Lord Narayana’s darśana, the vow ended and a disembodied voice, gentle yet grave, spoke to them—introducing the divine response that follows.