Ānṛśaṃsya, Amātya-Guṇa, and Reconciliatory Counsel (आनृशंस्य–अमात्यगुण–संधि-उपदेशः)
ददौ दुहितरं चास्मै रत्नानि विविधानि च । एष राज्ञां परो धर्मोडनित्यौ जयपराजयौ,तत्पश्चात् उनके साथ अपनी पुत्रीका विवाह कर दिया और दहेजमें नाना प्रकारके रत्न भेंट किये। यही राजाओंका परम धर्म है, जय और पराजय तो अनित्य हैं
dadau duhitaraṃ cāsmai ratnāni vividhāni ca | eṣa rājñāṃ paro dharmo 'nityau jayaparājayau ||
ビーシュマは言った。「そののち彼は娘を彼に嫁がせ、さらに種々の宝玉を贈り物として授けた。これこそ諸王の最上のダルマである。勝利と敗北は、ともに無常なのだ。」
भीष्म उवाच
The verse teaches that a king’s highest dharma is to uphold stable, righteous order through proper alliances and generosity; since victory and defeat are transient, policy should not be driven solely by the obsession with winning.
Bhishma describes a king arranging a marriage by giving his daughter and presenting diverse jewels as gifts, then generalizes the act as exemplary royal conduct, emphasizing the fleeting nature of triumph and loss.