Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
राजन! तब शत्रुओंको संताप देनेवाले भीमने उन व्याधोंको बहुत धन देकर धर्मराजसे सारा समाचार कहा ।।
sañjaya uvāca |
rājan! tataḥ śatrūṇāṃ santāpa-dāyī bhīmaḥ tān vyādhān bahu dhanaṃ dattvā dharmarājāya sarvaṃ samācāraṃ nyavedayat ||
"asau duryodhano rājan vijñāto mama lubdhakaiḥ |
saṃstabhya salilaṃ śete yasyārthe paritapyase" ||
サンジャヤは言った。「大王よ、そののち敵に苦悩を与えるビーマは、あの猟師たちに多くの財を与えて報い、得た情報のすべてをダルマラージャに告げた。『大王よ、ドゥルヨーダナは我が猟師たちが突き止めました。あなたが嘆き悲しむその者は、幻力によって水を押しとどめ、湖の中に横たわっております。』」
संजय उवाच
Even in war, action is framed by dharma: truthful reporting, rewarding service fairly, and confronting wrongdoing directly rather than through concealment. The verse also highlights how attachment and grief cloud judgment—Dhritarashtra’s sorrow centers on Duryodhana, who is shown resorting to deception.
Bhima obtains crucial intelligence from hunters who have tracked Duryodhana. After rewarding them, he informs Yudhishthira that Duryodhana is hiding in a lake, using magical means to hold back the water and remain concealed—setting up the final confrontation.