शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
नरा विनिहता: सर्वे गजाश्न विनिपातिता: । रथिनश्न नरव्याप्र हयाश्व निहता युधि,“नरव्याप्र! युद्धस्थलमें समस्त पैदल मनुष्य, हाथीसवार, रथी और घुड़सवार भी मार गिराये गये
nārā vinihatāḥ sarve gajāś ca vinipātitāḥ | rathinaś ca naravyāghra hayāś ca nihatā yudhi ||
ヴァイシャンパーヤナは言った。「人中の虎よ、歩兵はことごとく討たれ、象兵もまた打ち倒された。戦車の戦士も騎兵も、戦いの中で同じく命を落とした。」
वैशम्पायन उवाच
The verse conveys the sweeping, non-discriminating ruin of war: every division of an army—infantry, elephants, chariots, and cavalry—can be annihilated. Implicitly it invites reflection on the ethical burden of warfare, even when framed within kṣatriya duty.
Vaiśampāyana reports to his listener that in the fighting, all categories of combatants have been cut down—foot-soldiers, elephant-warriors, chariot-fighters, and horsemen—emphasizing the scale of casualties on the battlefield.