Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
वैशम्पायन उवाच विदुरस्य वच: श्रुत्वा नोचु: किंचन पार्थिवा: । कर्णो दुःशासन त्वाह कृष्णां दासीं गृहान्ू नय,वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! विदुरकी यह बात सुनकर भी सब राजालोग कुछ न बोले। उस समय कर्णने दुःशासनसे कहा--“इस दासी द्रौपदीको अपने घर ले जाओ'
vaiśampāyana uvāca | vidurasya vacaḥ śrutvā nocuḥ kiñcana pārthivāḥ | karṇo duḥśāsanaṃ tv āha kṛṣṇāṃ dāsīṃ gṛhān naya |
ヴァイシャムパーヤナは語った。「ジャナメージャヤよ。ヴィドゥラの言葉を聞いても、諸王は何ひとつ口にしなかった。そのときカルナがドゥフシャーサナに言った。『クリシュナー――いまや女奴隷と呼ばれるその者を――奥の間へ連れて行け。』」
वैशम्पायन उवाच
When righteous counsel is heard but not acted upon, silence itself becomes a moral failure. The verse highlights how a court’s refusal to speak against wrongdoing enables further injustice, turning authority into an instrument of humiliation.
After Vidura speaks (urging a dharmic response), the assembled kings remain silent. Karṇa then instructs Duḥśāsana to take Draupadī (Kṛṣṇā), derogatorily labeled a slave-girl, into the inner quarters—escalating the outrage in the Kuru assembly.