Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
दत्तं मया याचितं च तानि पूर्णानि पार्थिवा: । अधुना वधयिष्यामि पश्यतां वो महीक्षिताम्
Vaiśampāyana uvāca: dattaṃ mayā yācitaṃ ca tāni pūrṇāni pārthivāḥ | adhunā vadhayiṣyāmi paśyatāṃ vo mahīkṣitām ||
「諸王よ、他者の願いによって与えた恩寵は、いまや完全に尽きた。これより汝ら地上の君主が見守る前で、彼を討つ。」
वैशम्पायन उवाच
A ruler’s patience and forgiveness may be extended due to a vow or boon, but dharmic governance also requires that repeated wrongdoing eventually meets just consequence—especially when a publicly declared limit has been reached.
The narrator reports a declaration addressed to assembled kings: the speaker states that a previously granted concession (forgiveness promised upon request) has now been fully used up, and therefore the offender will now be killed in full public view.