Shloka 72
अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
दुःशासनं च निहतं मन्ये शोचति पुत्रक: । जिस कर्ण और भाई दुःशासनको अपना सहायक पाकर मूर्ख एवं दुर्बुद्धि दुर्योधनने श्रीकृष्णके प्रस्तावको ठुकरा देना ही उचित समझा था
Vaiśampāyana uvāca: Duḥśāsanaṃ ca nihataṃ manye śocati putrakaḥ.
ヴァイシャンパーヤナは言った。「そしてドゥフシャーサナもまた討たれた。わが子（ドリタラーシュトラ）は嘆きに沈んでいるであろう。かつてドゥルヨーダナは、カルナとドゥフシャーサナを支えとして、クリシュナの講和の申し出を退けることこそ正しいと愚かにも思い定めた。いま、その柱が倒れたのを見て、老王の胸を悲しみが満たさぬはずがない。」
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Attachment to unjust power and the rejection of righteous counsel culminate in inevitable sorrow; grief is portrayed as the moral consequence of sustaining adharma through violent allies.
The narrator Vaiśampāyana reports Duḥśāsana’s death and infers that Dhṛtarāṣṭra is now grieving, since the Kaurava side is losing its chief supports in the war.