ते कर्ण समपद्यन्त हृष्टरूपा: समन्ततः । शत्रुओंको तपानेवाले वीर! असुर, यातुधान और गुह्मक--ये सब ओरसे प्रसन्नचित्त हो कर्णके ही पक्षमें आ गये थे
te karṇa samapadyanta hṛṣṭarūpāḥ samantataḥ | śatrūṇāṃ tāpanāya iva vīra! asurā yātudhānā guhyakāś ca sarvataḥ prasannacittāḥ karṇasyaiva pakṣe samāgatāḥ ||
サञ्जयは語った。すると彼らは四方からカルナのもとへ集い、喜びに顔を輝かせた。敵を灼く勇士よ! まるで仇を焼き尽くさんとするかのように、アスラ、ヤートゥダーナ、そしてグヒヤカらが、心を弾ませ、ただカルナの陣にのみ群がったのである。この場面は、戦の狂熱の中では人ならぬ力さえも一人の覇者を選び、剛力そのものと正法(ダルマ)に支えられた大義との緊張をいっそう際立たせることを示す。
संजय उवाच
The verse highlights how war can attract forces driven by power and destruction, not necessarily by dharma. It invites reflection on the difference between gaining support through might and gaining legitimacy through righteousness.
Sañjaya reports that various non-human groups—Asuras, Yātudhānas, and Guhyakas—arrive from all directions and align themselves with Karṇa’s faction, appearing delighted and eager to harm the enemy.