Shloka 22
तत: शतानीकमविध्यदायसै- स्त्रिभि: शरै: कर्णसुतोअ्डर्जुनं त्रिभि: । त्रिभिश्व भीम॑ नकुलं च सप्तभि- ज॑नार्दनं द्वादशभिश्न॒ सायकै:,तत्पश्चात् कर्णपुत्र वृषसेनने लोहेके बने हुए तीन बाणोंसे शतानीकको घायल कर दिया। फिर उसने अर्जुनको तीन, भीमसेनको तीन, नकुलको सात और श्रीकृष्णको बारह बाणोंसे बींध डाला
tataḥ śatānīkam avidhyad āyasais tribhiḥ śaraiḥ karṇasuto 'rjunaṃ tribhiḥ | tribhiś ca bhīmaṃ nakulaṃ ca saptabhir janārdanaṃ dvādaśabhiś ca sāyakaiḥ ||
サンジャヤは言った。するとカルナの子は、鉄の鏃を備えた三本の矢でシャターニーカを射抜いた。ついでアルジュナを三矢、ビー マセーナを三矢、ナク ラを七矢、そしてジャナールダナ（クリシュナ）を十二の矢で貫いた。この光景は、戦の苛烈な掟のもとで武勇と忠誠が試されつつ、戦闘が容赦なく激化してゆくさまを示している。
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the severe demands of kṣatriya-dharma in wartime: warriors press their advantage through skill and resolve, while the narrative invites reflection on the moral cost of violence and the steadfastness of allies even under attack.
Sañjaya reports that Karṇa’s son Vṛṣasena shoots multiple opponents in quick succession—Śatānīka, then Arjuna, Bhīma, Nakula, and even Kṛṣṇa (Janārdana)—marking an intense exchange of missiles in the Karṇa Parva battle.