ततः प्रहस्याधिरथि: शरजालानि मारिष | प्रेषयामास समरे शतशो5थ सहस्रश:,मान्यवर! तत्पश्चात् सूतपुत्रने बड़े जोरसे हँसकर पुन: समरांगणमें बाणोंके जाल बिछा दिये। उसने सैकड़ों और हजारों बाण चलाये
tataḥ prahasyādhirathiḥ śarajālāni māriṣa | preṣayāmāsa samare śataśo ’tha sahasraśaḥ ||
サञ्जयは語った。するとアディラティ(カルナ)は高らかに笑い、戦場に矢の斉射を浴びせた――幾度も幾度も矢の網を張るかのように、百本、さらには千本に及ぶほど放ったのである。この光景は戦の苛烈な勢いを際立たせる。武勇と驕りが昂ぶるほどに、暴力の倫理的な重みもまた、繰り返される猛攻のたびに増してゆく。
संजय उवाच
The verse highlights how martial skill and exhilaration can amplify violence in war; it invites reflection on the ethical gravity of battle even when actions align with kṣatriya duty.
Sañjaya reports that Karṇa (called Adhirathi) laughs and unleashes dense volleys—‘nets’ of arrows—firing in the hundreds and thousands, intensifying the combat.