Droṇa-parva Adhyāya 60: Arjuna’s return, auspicious omens, and mission delegation
शत्रुओंकी दशा और आशाका हनन करनेवाले सूंजय! राजा भगीरथने यज्ञोंमें प्रधान ज्ञानयज्ञ और ध्यानयज्ञको ग्रहण किया था। इसलिये किरणोंका पान करनेवाले महर्षिगण भी उस ब्रह्मलोकमें जितेन्द्रिय राजा भगीरथके निकट जाकर उसी स्थानपर रहनेकी इच्छा करते थे ।। स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथा:
śatrūṇāṃ daśāṃ ca āśāyāś ca hanana-kāraka sṛñjaya! rājā bhagīratho yajñeṣu pradhānaṃ jñāna-yajñaṃ dhyāna-yajñaṃ ca jagrāha; tasmāt kiraṇa-pāyino mahārṣayaḥ api tasmin brahma-loke jitendriyaṃ rājānaṃ bhagīrathaṃ samīpam upetya tatraiva sthātuṃ icchanti sma. sa cen mamāra sṛñjaya caturbhadra-taraḥ tvayā, putrāt puṇya-taraḥ tubhyaṃ mā putram anutapyathā.
ナーラダは言った。「おおスリンジャヤよ、敵の境遇と望みを打ち砕く者よ。バギーラタ王は諸々の祭のうち、知の祭と禅定の祭とを最上として選び取った。ゆえに、日輪の光を飲むという大聖仙たちでさえ、梵界(ブラフマローカ)において感官を制したそのバギーラタ王の近くへ赴き、まさにその場所に住まうことを願ったのだ。もし彼(汝の子)が死んだのなら、スリンジャヤよ、彼は汝より四倍も福徳に満ちている。汝にとって彼は、子として以上に功徳となる—ゆえに子を嘆くな。」
नारद उवाच
Nārada reframes bereavement through dharma: inner sacrifices—knowledge and meditation—are superior to external rites, and a virtuous death can be spiritually auspicious; therefore grief should be moderated by understanding of merit and higher destiny.
Nārada addresses Sṛñjaya, praising the spiritual stature associated with King Bhagīratha and Brahmaloka, and then consoles Sṛñjaya about the death of his son, urging him not to lament because the deceased is described as especially blessed and beneficial in merit.