Jayadrathasya śoka-bhaya-vilāpaḥ — Droṇena āśvāsanaṃ ca
Jayadratha’s lament and Droṇa’s reassurance
ततो रुद्रो जटी स्थाणुर्निशाचरपतिह्हर: । जगाम शरणं देवं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम्,तत्पश्चात् राक्षसोंके स्वामी जटाधारी दुःखहारी स्थाणु नामधारी भगवान् रुद्र परमेष्ठी भगवान् ब्रह्माजीकी शरणमें गये
tato rudro jaṭī sthāṇur niśācarapatir haraḥ | jagāma śaraṇaṃ devaṃ brahmāṇaṃ parameṣṭhinam ||
そのとき、ルドラは——結髪の者、堅住なるスサーヌ(Sthāṇu)、苦を除く者、夜にさまよう者たちの主——至上の按配者パラメーシュティンたる梵天ブラフマーのもとへ、庇護を求めて赴いた。
नारद उवाच
The verse highlights śaraṇāgati (seeking refuge): even a powerful deity like Rudra turns to Brahmā as the cosmic ordainer when circumstances demand alignment with higher order, suggesting that rightful recourse to legitimate authority and dharmic refuge is superior to mere self-reliance or force.
Nārada narrates that Rudra—described by several epithets (jaṭī, sthāṇu, hara, lord of niśācaras)—goes to Brahmā (Parameṣṭhin) to seek protection/refuge, indicating a moment of appeal or consultation within the divine sphere.