Shloka 51
क्षिप्ता55 भ्राम्प शरै: सापि कर्णेनाभ्याहतापतत् । तब कुपित हुए घटोत्कचने सोनेके कड़ेसे विभूषित गदा घुमाकर चलायी, किंतु कर्णके बाणोंसे आहत होकर वह भी नीचे गिर पड़ी ।। ५० इ || ततोअन्तरिक्षमुत्पत्य कालमेघ इवोन्नदन्
kṣiptā bhīmapaśaraiḥ sāpi karṇenābhyāhatāpatat | tato 'ntarikṣam utpatya kālamegha ivonnadan ||
サञ्जयは語った。力いっぱい投げ放たれたその武器も、カルナの猛き矢に撃ち落とされて地に墜ちた。するとガトートカチャは虚空へと跳び上がり、雷を孕む黒雲のごとく轟然と咆哮した。この場面は、戦においては大いなる力と決意でさえ卓越した技に阻まれ得ること、そして制御なき怒りは再び立ち上がって新たな暴力を求めることを示している。
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the instability of power in battle: even a forcefully launched weapon can be neutralized by superior counteraction. Ethically, it points to how anger and retaliation perpetuate violence—after a setback, wrath rises again rather than settling into restraint.
Karṇa’s arrows strike the hurled weapon so that it falls. Immediately after, Ghaṭotkaca leaps into the sky and roars like a dark thundercloud, signaling renewed aggression and an escalation of the duel.