Droṇavadha-saṃniveśaḥ — The Convergence Toward Droṇa’s Fall
Book 7, Chapter 164
शरसम्भिन्नगात्रौ तु सर्वतः शकलीकृतौ । श्वाविधाविव राजेन्द्र दृश्येतां शरविक्षतौ,राजेन्द्र! उनके शरीर बाणोंसे क्षत-विक्षत होकर सब ओरसे खण्डित-से हो बाणविद्ध हिंसक पशुओंके समान दिखायी दे रहे थे
śarasambhinnagātrau tu sarvataḥ śakalīkṛtau | śvāvadhāv iva rājendra dṛśyetāṃ śaravikṣatau ||
サञ्जयは言った。「王よ、彼らの身体は矢に裂かれ、四方から砕け散り、まるで矢に貫かれた傷ついた獣のように見えた。」この詩句は、戦の帰結がいかに残酷に目に映るかを示す。ダルマが暴力へと崩れ落ちるとき、人の身体そのものが苦痛の見世物へと貶められ、殺戮を讃えるためではなく、聞く者を厳粛に目覚めさせるために語られるのである。
संजय उवाच
The verse highlights the ethical and human cost of war: bodies become mutilated and dehumanized, serving as a stark reminder that victory pursued through unchecked violence brings visible suffering and moral gravity rather than true glory.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that the fighters on the battlefield are grievously pierced by arrows—torn, fragmented, and appearing like wounded beasts—emphasizing the ferocity of the ongoing combat in the Drona Parva.