अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
हस्तिनश्ष हतारोहा दारिताड़ा: सहस्रश: । स्वान्यनीकानि मृद्नन्त आर्तनादा: प्रदुद्रुवु:,राजन! जिनके सवार मार डाले गये थे और समस्त अंग बाणोंसे विदीर्ण हो रहे थे, वे आपके योद्धाओंके वेगवान् और मदमत्त सहस्रों हाथी समरभूमिमें अपनी ही सेनाओंको रौंदते और आर्तनाद करते हुए जोर-जोरसे भागने लगे
sañjaya uvāca | hastinaś ca hatārohā dāritāṅgāḥ sahasraśaḥ | svāny anīkāni mṛdnanta ārtanādāḥ pradudruvuḥ ||
サンジャヤは言った。「大王よ、乗り手を討たれ、矢に裂かれ貫かれたそなたの戦象は、幾千ともなく狂乱に陥った。苦悶の咆哮を上げて戦場を疾走し、味方の隊列すら踏み砕いた。暴力の圧に規律が崩れるとき、戦の道具は分別を失い、敵味方を選ばず害して、意図を超えて苦しみを増し広げるのである。」
संजय उवाच
The verse highlights the ethical fallout of war: once fear and pain overwhelm control, even one’s own forces can become sources of harm. It underscores the fragility of order (niyama) in violence and how suffering spreads beyond deliberate targets.
After their riders are killed and their bodies are riddled with arrows, thousands of Kaurava war-elephants panic. They trumpet in anguish, flee the battlefield, and in their stampede trample their own battle-formations.