Shloka 19
Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य+ ९- मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् । पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्र स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम्,आपको आदि, अन्त और मध्यसे रहित, अनन्त सामर्थ्यसे युक्त, अनन्त भुजावाले,* चन्द्र-सूर्यरूप नेत्रोंवाले,/ प्रजवलित अग्निरूप मुखवाले और अपने तेजसे इस जगत्को संतप्त करते हुए देखता हूँ
arjuna uvāca | anādi-madhyāntam ananta-vīryam ananta-bāhuṁ śaśi-sūrya-netram | paśyāmi tvāṁ dīpta-hutāśa-vaktraṁ sva-tejasā viśvam idaṁ tapantam ||
アルジュナは言った。「私はあなたを、始まりも中ほども終わりもない御方として拝します。無限の威力を備え、無数の腕を持ち、月と太陽を眼とし、燃えさかる火を口として、御自身の光明によってこの世界全体を灼き尽くしておられる。畏怖のうちにアルジュナは悟ります。神の御姿はあらゆる時間の限界を超え、その圧倒的な輝きは倫理的な重みを帯びるのだと。すなわち、支える同じ宇宙の力が、また呑み尽くすこともできるゆえに、人の戦の行いは、より高く全てを包む秩序の影の下に置かれるのです。」
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that the Divine is limitless—beyond temporal boundaries—and possesses an all-pervading power that can both illuminate and consume. Ethically, it reframes the battlefield within a cosmic perspective: human agency operates within a larger, inexhaustible order that surpasses personal fear and attachment.
During the revelation of the Universal Form, Arjuna describes what he sees: an infinite, radiant being with innumerable arms, celestial eyes (moon and sun), and fiery mouths, whose own brilliance seems to burn the world. This is part of Arjuna’s escalating awe and trembling recognition of Krishna’s cosmic reality.