दुष्यन्तो भरतश्वैव चक्रवर्ती महायशा: । पवनो जनकश्चैव तथा दृष्टरथो नृप:
duṣyanto bharataś caiva cakravartī mahāyaśāḥ | pavano janakaś caiva tathā dṛṣṭaratho nṛpaḥ ||
ビーシュマは言った。「(その名高き王仙のうちには)ドゥシュヤンタ(Duṣyanta)王、そしてバラタ(Bharata)—大いに名高き転輪王—がいる。さらにパヴァナ(Pavana)とジャナカ(Janaka)、またドリシュタラタ(Dṛṣṭaratha)王もいる。」
भीष्म उवाच
Remembering and reciting the names of dharmic, illustrious rulers is portrayed as a disciplined practice that inspires righteous conduct and yields religious merit (puṇya), reinforcing ideals of just kingship and ethical living.
Bhishma continues enumerating renowned kings/royal sages—Duṣyanta, Bharata the cakravartin, Pavana, Janaka, and Dṛṣṭaratha—as part of a longer catalogue meant for remembrance and recitation.