Droṇa-parva Adhyāya 50 — Arjuna’s foreboding and lament for Abhimanyu; Kṛṣṇa’s dharma-consolation
ऑपन--माज छा अकाल पजञ्चाशत्तमो<्ध्याय: तीसरे (तेरहवें) दिनके युद्धकी समाप्तिपर सेनाका शिविरको प्रस्थान एवं रणभूमिका वर्णन संजय उवाच वयं तु प्रवरं हत्वा तेषां तैः शरपीडिता: । निवेशायाभ्युपायाम: सायाह्वे रुधिरोक्षिता:,संजय कहते हैं--राजन्! हमलोग शत्रुओंके उस प्रमुख वीरका वध करके उनके बाणोंसे पीड़ित हो संध्याके समय शिविरमें विश्रामके लिये चले आये। उस समय हमलोगोंके शरीर रक्तसे भीग गये थे
sañjaya uvāca | vayaṃ tu pravaraṃ hatvā teṣāṃ taiḥ śarapīḍitāḥ | niveśāyābhyupāyāmaḥ sāyāhne rudhirokṣitāḥ ||
Sañjaya said: O King, having slain that foremost warrior among the enemy, and ourselves tormented by their arrows, we withdrew at evening toward the camp to rest—our bodies drenched in blood. The verse underscores the grim reciprocity of battle: even victory is inseparable from suffering and the moral weight of violence.
संजय उवाच