Karma-Yoga, Yajña-Cakra, and the Governance of Desire (कर्मयोग–यज्ञचक्र–कामनिग्रह)
तस्मान्ना्ा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रानू स््वबान्धवान् । स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिन: स्याम माधव,अतएव हे माधव! अपने ही बान्धव धुृतराष्ट्रके पुत्रोंको मारनेके लिये हम योग्य नहीं हैं; क्योंकि अपने ही कुट॒म्बको मारकर हम कैसे सुखी होंगे?
tasmān nārhā vayaṁ hantuṁ dhārtarāṣṭrān svabāndhavān | svajanaṁ hi kathaṁ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava ||
Therefore we are not fit to kill the sons of Dhṛtarāṣṭra—our own kinsmen. For, O Mādhava, how could we ever be happy after slaying our own people? Arjuna frames the act not merely as a military necessity but as an ethical rupture: victory purchased by kin-slaying cannot yield true well-being.
अजुन उवाच