Previous Verse
Next Verse

Shloka 11

अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope

कथिताश्चापि विधिवद्‌ या वैशम्पायनेन वै । श्र॒ुत्वाहं ता विचित्रार्था महाभारतसंश्रिता:,उग्रश्रवाजीने कहा--महर्षियो! चक्रवर्ती सम्राट्‌ महात्मा राजर्षि परीक्षित्‌-नन्दन जनमेजयके सर्पयज्ञमें उन्हींके पास वैशम्पायनने श्रीकृष्णद्वैपायन व्यासजीके द्वारा निर्मित परम पुण्यमयी चित्र-विचित्र अर्थसे युक्त महाभारतकी जो विविध कथाएँ विधिपूर्वक कही हैं, उन्हें सुनकर मैं आ रहा हूँ

kathitāś cāpi vidhivad yā vaiśampāyanena vai | śrutvāhaṁ tā vicitrārthā mahābhāratasaṁśritāḥ ||

Ugraśravas (Sauti) said: “I have come here after hearing those narratives of the Mahābhārata—rich with wondrous meanings—recited in due ritual order by Vaiśampāyana at the serpent-sacrifice of King Janamejaya, the son of the royal sage Parīkṣit, that supremely meritorious work composed by Śrī Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa.”

कथिताःtold/recited
कथिताः:
Karta
TypeAdjective
Rootकथित (कथ् धातु)
FormFeminine, Nominative, Plural
and
:
TypeIndeclinable
Root
अपिalso
अपि:
TypeIndeclinable
Rootअपि
विधिवत्according to rule/duly
विधिवत्:
TypeIndeclinable
Rootविधिवत्
याःwhich (f.pl.)
याः:
Karta
TypePronoun
Rootयद्
FormFeminine, Nominative, Plural
वैशम्पायनेनby Vaiśampāyana
वैशम्पायनेन:
Karana
TypeNoun
Rootवैशम्पायन
FormMasculine, Instrumental, Singular
वैindeed
वै:
TypeIndeclinable
Rootवै
श्रुत्वाhaving heard
श्रुत्वा:
TypeVerb
Rootश्रुत्वा (श्रु धातु)
FormAbsolutive (Gerund)
अहम्I
अहम्:
Karta
TypePronoun
Rootअस्मद्
FormNominative, Singular
ताःthose (f.pl.)
ताः:
Karma
TypePronoun
Rootतद्
FormFeminine, Accusative, Plural
विचित्रार्थाःof varied/wondrous meanings
विचित्रार्थाः:
Karta
TypeAdjective
Rootविचित्रार्थ
FormFeminine, Nominative, Plural
महाभारतसंश्रिताःconnected with / based on the Mahābhārata
महाभारतसंश्रिताः:
Karta
TypeAdjective
Rootमहाभारत-सम्-श्रित
FormFeminine, Nominative, Plural
U
Ugraśravas (Sauti)
V
Vaiśampāyana
Ś
Śrī Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa
J
Janamejaya
P
Parīkṣit
S
Sarpa-yajña (serpent sacrifice)
M
Mahābhārata

Educational Q&A

The verse underscores the ethical and cultural authority of properly transmitted tradition: sacred history gains legitimacy through disciplined recitation (vidhivat) by qualified teachers in a ritually sanctioned setting, preserving dharma through faithful hearing and retelling.

Sauti introduces himself as one who has heard the Mahābhārata from Vaiśampāyana’s formal recitation at King Janamejaya’s serpent-sacrifice, and he now arrives to recount those same profound, many-layered stories to the assembled sages.