Verse 11
Kshurika
ततो रक्तोत्पलाभासं पुरुषायतनं महत् । दहरं पुण्डरीकं तद्वेदान्तेषु निगद्यते ॥ तद्भित्त्वा कण्ठमायाति तां नाडीं पूरयन् यतः । मनसस्तु क्षुरं गृह्य सुतीक्ष्णं बुद्धिनिर्मलम् ॥११॥
ततः । रक्त-उत्पल-आभासम् । पुरुष-आयतनम् । महत् । दहरम् । पुण्डरीकम् । तत् । वेदान्तेषु । निगद्यते ॥ तत् । भित्त्वा । कण्ठम् । आयाति । ताम् । नाडीम् । पूरयन् । यतः ॥ मनसः । तु । क्षुरम् । गृह्य । सु-तीक्ष्णम् । बुद्धि-निर्मलम् ॥
tato raktotpalābhāsaṃ puruṣāyatanaṃ mahat | daharaṃ puṇḍarīkaṃ tad vedānteṣu nigadyate || tad bhittvā kaṇṭham āyāti tāṃ nāḍīṃ pūrayan yataḥ | manasas tu kṣuraṃ gṛhya su-tīkṣṇaṃ buddhi-nirmalam ||11||
Kemudian tampak kediaman agung Sang Purusha, menyerupai teratai merah—teratai halus yang disebut dalam Vedanta. Setelah menembusnya, (seorang yogin) mencapai tenggorokan dan dari sana memenuhi nadi itu. Dengan menjadikan pikiran sebagai pisau cukur, amat tajam dan dimurnikan oleh buddhi, ia melanjutkan laku.
Then (there is) the great abode of the Person, resembling a red lotus—the small lotus spoken of in the Vedāntas. Having pierced it, (one) reaches the throat, filling that nāḍī from there. Taking the mind as a razor, exceedingly sharp and purified by the intellect (one proceeds).