सितहंसावलिच्छन्नां काशचामरराजिताम् साभिषिक्तामिव सतां पश्यन्प्रीतिं परां ययौ //
sitahaṃsāvalicchannāṃ kāśacāmararājitām sābhiṣiktāmiva satāṃ paśyanprītiṃ parāṃ yayau //
Melihatnya tertutup barisan angsa putih dan berkilau oleh chāmar dari rumput kāśa, seakan telah diabhiseka bagi orang saleh, ia dipenuhi sukacita tertinggi.
This verse is not about pralaya; it highlights auspicious, purity-signifying imagery (white swans, cāmara) used to describe a consecrated-looking sacred/royal setting.
It reflects the dharmic ideal of maintaining a pure, orderly, and ritually proper environment—spaces that appear “consecrated” for the virtuous—an implied duty in royal/household patronage of sacred aesthetics and hospitality.
The key ritual cue is “sābhiṣiktām iva” (as if consecrated): the décor and whiteness/purity symbolism function like visual markers of abhiṣeka-style sanctification, aligning with Vastu-driven ideals of auspicious presentation.