यत्राभ्युदयशालासु मोदन्ते श्राद्धदायिनः यांश् च देवासुरगणा गन्धर्वाप्सरसां गणाः //
yatrābhyudayaśālāsu modante śrāddhadāyinaḥ yāṃś ca devāsuragaṇā gandharvāpsarasāṃ gaṇāḥ //
Di sana, di balai-balai untuk upacara mujur, para pelaksana Śrāddha bersukacita; dan di sana pula rombongan dewa dan asura, serta kelompok Gandharva dan Apsaras, bergembira.
This verse does not address Pralaya directly; it highlights sacred, auspicious ritual spaces where merit-bearing acts like Śrāddha generate a spiritually attractive atmosphere even for celestial beings.
It supports the householder’s dharma of performing Śrāddha and maintaining proper venues for auspicious rites; such acts are portrayed as joy-giving and merit-producing, reinforcing social-religious responsibility upheld by rulers and householders alike.
Ritually, it points to the abhyudaya-śālā—an auspicious ceremonial hall—as a proper setting for Śrāddha; architecturally, it implies designated, ritually pure spaces within a settlement/house where rites are performed according to tradition.