(हिडिम्बं च बकं चैव किर्मीरं च जटासुरम् । हत्वा निष्कण्टकं चक्रेडरण्यं सवर्त: सुखम् ।।) इन्होंने ही हिडिम्ब, बकासुर, किर्मीर और जटासुर-को मारकर वनको सर्वथा निष्कण्टक और सुखमय बनाया था। यश्चासीदश्वबन्धस्ते नकुलो5यं परंतप: । गोसड्ख्य: सहदेवश्न माद्रीपुत्रो महारथौ,और ये शत्रुओंको संताप देनेवाले नकुल जो अबतक आपके यहाँ अश्वशालाके प्रबन्धक रहे हैं और ये सहदेव हैं, जो गौओंकी सँभाल करते आये हैं। ये दोनों (हमारी माता) माद्रीके पुत्र एवं महारथी वीर हैं। उत्तम शृंगार, सुन्दर वेष और आभूषणोंसे सुशोभित ये दोनों भाई बड़े ही रूपवान् और यशस्वी हैं। भरतवंशियोंमें श्रेष्ठ ये नकुल-सहदेव युद्धमें सहस्रों महारथियोंका सामना करनेमें समर्थ हैं
arjuna uvāca | hiḍimbaṃ ca bakaṃ caiva kirmīraṃ ca jaṭāsuram | hatvā niṣkaṇṭhakaṃ cakrur araṇyaṃ sarvataḥ sukham ||
Arjuna berkata: “Setelah menewaskan Hiḍimba, Bakāsura, Kirmīra, dan Jaṭāsura, mereka menjadikan hutan itu sepenuhnya tanpa duri—aman dari gentar di segala penjuru—dan karenanya menjadi tempat yang tenteram. Dengan mengingatkan perbuatan ini, Arjuna menegaskan bahwa kekuatan para Pāṇḍava bukan sekadar kegagahan, melainkan daya pelindung demi kesejahteraan sesama: menyingkirkan ancaman, memulihkan rasa aman, dan menegakkan tatanan dharma meski hidup dalam kesukaran.”
अर्जुन उवाच
Power is validated by its dharmic use: removing fear and harm from society. The verse frames heroism as protection—making a dangerous space ‘thornless’—rather than violence for its own sake.
Arjuna is identifying and praising the Pāṇḍavas by recalling their earlier feats in the forest—especially the slaying of rākṣasas—arguing that such warriors are capable of securing safety and order.