उत्तर उवाच य एष जाम्बूनदशुद्धगौर- तनुर्महान् सिंह इव प्रवृद्धः । प्रचण्डघोण: पृथुदीर्घनेत्र- स्ताम्रायताक्ष: कुरुगाज एष:,उत्तर बोले--पिताजी! विशुद्ध जाम्बूनद नामक सुवर्णके समान जिनका गौर शरीर है, जो सबसे बड़े और सिंहके समान हृष्ट-पुष्ट हैं, जिनकी नाक लंबी और बड़े-बड़े नेत्र कुछ लालिमा लिये कानोंतक फैले हुए हैं, ये ही कुरुकुलनरेश महाराज युधिष्ठिर हैं
uttara uvāca ya eṣa jāmbūnadaśuddhagauratanur mahān siṁha iva pravṛddhaḥ | pracaṇḍaghoṇaḥ pṛthudīrghanetraḥ tāmrāyatākṣaḥ kurugāja eṣaḥ ||
Uttara berkata: “Ayahanda! Yang di sini—bertubuh cerah, murni laksana emas Jāmbūnada; agung dan tumbuh perkasa seperti singa; berhidung tegas, bermata lebar dan panjang, dengan sorot sedikit kemerahan bagai tembaga—dialah raja bangsa Kuru, Mahārāja Yudhiṣṭhira.”
उत्तर उवाच
The verse highlights the traditional markers of righteous kingship: inner worth is reflected in dignified presence, and a dhārmic ruler like Yudhiṣṭhira is recognized not merely by name but by qualities associated with nobility, restraint, and eminence.
Uttara points out and identifies Yudhiṣṭhira, describing his majestic appearance through poetic similes (gold-like radiance, lion-like strength), thereby revealing recognition of the Kuru king’s stature within the unfolding events of the Virāṭa episode.