प्रैक्षनतत कुरव: सर्वे योधाश्व॒ सहसैनिका: । भल््लैर्भल्ला: समागम्य भीष्मपाण्डवयोर्युधि । अन्तरिक्षे व्यराजन्त खटद्योता: प्रावषीव हि,समस्त कौरव-योद्धा अपने सैनिकोंके साथ खड़े-खडे तमाशा देखने लगे। रणभूमिमें भीष्म और पाण्डुकुमारके भल्ल एक-दूसरेसे टकराकर वर्षाकालके आकाशभमें जुगुनुओंकी भाँति चमक उठते थे
vaishampāyana uvāca | praikṣanta tat kuravaḥ sarve yodhāś ca sahasainikāḥ | bhallair bhallāḥ samāgamya bhīṣma-pāṇḍavayor yudhi | antarīkṣe vyarājanta khaṭadyotāḥ prāvṛṣi iva hi ||
Waiśampāyana berkata—maka semua prajurit Kuru, berdiri bersama pasukan mereka, memandang pertempuran laksana para penonton. Dalam laga Bhīṣma melawan sang Pāṇḍava, anak-anak panah tajam mereka saling beradu dan memercikkan kilau di angkasa, bagaikan kunang-kunang pada musim hujan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how warfare can become a spectacle: many stand and watch while lethal skill is displayed as something visually beautiful. The ethical tension lies in recognizing that dazzling martial prowess still serves destruction, reminding the listener to distinguish aesthetic admiration from moral endorsement.
The Kuru warriors, along with their troops, pause to watch. In the fight between Bhīṣma and a Pāṇḍava, their arrows collide mid-air and glitter in the sky, compared to fireflies shining during the rainy season.