एवं ब्रुवाणो बीभत्सुर्वैराटिमपराजित: । समाश्चास्य मुहुर्त तमुत्तरं भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ जनमेजय! प्रहार करनेवालोंमें श्रेष्ठ और कभी परास्त न होनेवाले कुन्तीपुत्र अर्जुनने उपर्युक्त बातें कहकर विराटकुमार उत्तरको दो घड़ीतक भलीभाँति समझाया- बुझाया। तत्पश्चात् युद्धकी कामनासे रहित, भयसे व्याकुल और भागनेके लिये छटपटाते हुए उत्तरको उन्होंने रथपर चढ़ाया
evaṁ bruvāṇo bībhatsur vairāṭim aparājitaḥ | samāś cāsya muhūrtaṁ tam uttaraṁ bharatarṣabha, bharataśreṣṭha janamejaya! prahārakartṝṇāṁ śreṣṭho na ca kadācid parājitaḥ kuntīputro 'rjunaḥ uktāni vacāṁsi uktvā virāṭakumāraṁ uttaraṁ dvimuhūrtaṁ samyak samabodhayat | tataḥ paraṁ yuddhakāmanārahitaṁ bhayavyākulaṁ palāyanāya cañcalaṁ uttaraṁ rathārohayat |
Setelah berkata demikian, Bībhatsu Arjuna yang tak terkalahkan—wahai Janamejaya, terbaik di antara Bharata—menasihati dan meneguhkan Uttara, putra Virāṭa, selama kira-kira dua muhūrta. Lalu, meski melihat Uttara tanpa hasrat bertempur, diguncang ketakutan dan gelisah hendak lari, ia tetap menempatkannya di atas kereta—sebab dharma dan keadaan menuntutnya demikian.
वैशम्पायन उवाच
Steadying a fearful person through clear instruction and moral resolve: Arjuna models leadership by patiently educating Uttara, then guiding him into right action despite panic and the impulse to flee.
After speaking to Uttara, Arjuna spends about two muhūrtas explaining and reassuring him. Uttara remains frightened and unwilling for battle, yet Arjuna places him on the chariot, moving the situation toward confrontation and the fulfillment of duty.