Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
वनवासगतायाश्च सैन्धवेन दुरात्मना | परामर्शो द्वितीयो वै सोढुमुत्सहते तु का,वनवासमें जानेपर दुरात्मा सिन्धुराज जयद्रथने जो मेरा स्पर्श कर लिया, यह दूसरा अपमान था। उसे भी कौन सह सकती है?
vanavāsagatāyāś ca saindhavena durātmanā | parāmarśo dvitīyo vai soḍhum utsahate tu kā ||
Vaiśampāyana berkata: “Dan setelah ia pergi ke pembuangan, ketika Saindhava yang keji (Jayadratha) berani menyentuhnya, itu menjadi penghinaan yang kedua. Siapa yang sanggup menanggungnya?”
वैशम्पायन उवाच
The verse frames unlawful physical contact and harassment as a grave ethical transgression (adharma) and highlights the moral weight of dishonor inflicted upon a vulnerable person—especially one already suffering exile—underscoring why such acts demand accountability.
Vaiśampāyana recalls that during the Pāṇḍavas’ forest exile, Jayadratha (the Saindhava king) affronted Draupadī by laying hands on her. This is described as a ‘second humiliation,’ emphasizing the intensity of the insult and the difficulty of enduring it.