मयाभिपन्नं त्रायेरन् बलमास्थाय न त्रयः । जो मेरी पकड़में आ जायगा, उसे हिमालय पर्वत, विशाल महासागर तथा बल नामक दैत्यका विनाश करनेवाले साक्षात् वज्रधारी इन्द्र--ये तीनों अपनी पूरी शक्ति लगाकर भी बचा नहीं सकते ।। १० ह || युद्धाह्नि क्षत्रियान् सर्वान् पाण्डवेष्वाततायिन:
mayābhipannaṃ trāyeran balam āsthāya na trayaḥ | yo mama pakaḍa-meṃ ā jāyagā, taṃ himālaya-parvataḥ, viśāla-mahāsāgaraś ca, tathā bala-nāmā daitya-vināśakaḥ sākṣād vajradhara indraḥ—ete trayo'pi sva-śaktiṃ samāsthāya na trātuṃ śaknuvanti || yuddhāhni kṣatriyān sarvān pāṇḍaveṣv ātatāyinaḥ ||
Siapa pun yang jatuh ke dalam cengkeramanku, takkan dapat diselamatkan—meski tiga kekuatan ini mengerahkan seluruh daya: Himālaya, samudra yang luas, dan Indra sendiri sang pemegang vajra, pembunuh Bala. Dan pada hari perang, semua Ksatria yang menjadi penyerang terhadap para Pāṇḍava…
भीमसेन उवाच
The verse frames a moral warning: those who become ātatāyins—initiators of unjust violence—should not expect protection or rescue. Strength and alliances cannot ultimately shield wrongdoing from its consequences, especially in a dharma-charged conflict.
In Udyoga Parva’s pre-war negotiations and rising tensions, Bhīma speaks aggressively, proclaiming his irresistible might. He threatens that once he seizes an enemy, even the greatest cosmic powers could not save that person, and he targets the warriors who have turned into aggressors against the Pāṇḍavas.