Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
अश्रान्त: स्यादनादाता सम्मतो निरुपद्रव: । शिष्टो न शिष्टवत् स स्याद् ब्राह्माणो ब्रह्मवित् कवि:,जो कर्तव्य-पालनमें कभी थकता नहीं, दान नहीं लेता, सत्पुरुषोंमें सम्मानित और उपद्रवरहित है तथा शिष्ट होकर भी शिष्टताका विज्ञापन नहीं करता, वही ब्राह्मण ब्रह्मवेत्ता एवं विद्वान् है
aśrāntaḥ syād anādātā sammato nirupadravaḥ | śiṣṭo na śiṣṭavat sa syād brāhmaṇo brahmavit kaviḥ ||
Sanatsujāta berkata: Brāhmaṇa sejati ialah ia yang tidak pernah letih menunaikan kewajiban, tidak menerima pemberian, dihormati di kalangan orang saleh serta bebas dari menimbulkan atau menarik mara bahaya; dan meski sungguh berbudaya, tidak memamerkan kehalusannya. Dialah pengenal Brahman dan sang bijak pelihat.
सनत्युजात उवाच
The verse defines brahminical excellence as ethical steadiness and inner realization: tireless commitment to duty, refusal to live by taking gifts, being respected by the good, harmlessness (being free from causing/meeting upadrava), and genuine refinement without self-display—culminating in being a brahmavit and kavi (a realized, discerning sage).
In the Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a didactic setting) on higher dharma and spiritual wisdom. Here he characterizes the true brāhmaṇa not by birth or outward markers but by conduct, restraint, and realized knowledge of Brahman.