कृप: शल्य: सौमदत्तिविकर्णो विविंशति: कर्णदुर्योधनौ च | एतान् हत्वा कीदृशं तत् सुखं स्याद् यद् विन्देथास्तदनु ब्रूहि पार्थ,कुन्तीनन्दन! ऐसा कौन-सा सुख हो सकता है, जिसे आप कृपाचार्य, शल्य, भूरिश्रवा, विकर्ण, विविंशति, कर्ण तथा दुर्योधन--इन सबका वध करके पाना चाहते हैं, कृपया बताइये
sañjaya uvāca |
kṛpaḥ śalyaḥ saumadattivikārṇo viviṁśatiḥ karṇaduryodhanau ca |
etān hatvā kīdṛśaṁ tat sukhaṁ syād yad vindethās tad anu brūhi pārtha kuntīnandana ||
Sañjaya berkata: “Kṛpa, Śalya, putra Somadatta (Bhūriśravas), Vikarna, Viviṁśati, juga Karṇa dan Duryodhana—setelah membunuh mereka semua, kebahagiaan macam apakah yang kau harapkan akan kau peroleh? Katakanlah, wahai Pārtha, putra Kuntī.”
संजय उवाच
The verse frames a moral challenge: even if victory is possible, what genuine ‘happiness’ can arise from killing revered elders, kinsmen, and renowned warriors? It presses the listener to examine ends versus means and to justify war in terms of dharma rather than mere gain.
Sañjaya reports a pointed question addressed to Arjuna (Pārtha): if Arjuna seeks some benefit through battle, he must explain what happiness he expects after slaying leading Kaurava champions—Kṛpa, Śalya, Bhūriśravas, Vikarna, Viviṁśati, Karṇa, and Duryodhana.