Amba approaches the Paraśurāma context; Hotravāhana’s counsel and Akṛtavraṇa’s report (अम्बोपाख्यानम्—रामदर्शनप्रसङ्गः)
तपोधन! महामुने! लज्जा और अपमानके भयसे अपने नगरको जानेके लिये मेरे मनमें उत्साह नहीं है ।। यत् तु मां भगवान् रामो वक्ष्यति द्विजसत्तम | तन्मे कार्यतमं कार्यमिति मे भगवन् मति:,भगवन! द्विजश्रेष्ठस अब भगवान् परशुराम मुझसे जो कुछ कहेंगे, वही मेरे लिये सर्वोत्तम कर्तव्य होगा, यही मैंने निश्चय किया है
tapodhana! mahāmune! lajjā-apamāna-bhayāt sva-nagaraṁ gantum mama manasi utsāho na asti. yat tu māṁ bhagavān rāmo vakṣyati dvija-sattama, tan me kāryatamaṁ kāryam iti me, bhagavan, matiḥ; bhagavan! dvija-śreṣṭha, adhunā bhagavān paraśurāmaḥ mayā saha yat kiñcid vakṣyati, tad eva mama śreṣṭhatamaṁ kartavyam iti niścayaḥ kṛtaḥ.
“Wahai pertapa agung, karena malu dan takut tercela, hatiku tak memiliki keberanian untuk kembali ke kotaku. Wahai yang terbaik di antara kaum dwija, apa pun yang akan dikatakan Bhagavān Rāma (Paraśurāma) kepadaku sekarang—itulah kewajiban tertinggiku. Inilah tekadku, wahai yang mulia.”
होत्रवाहन उवाच
When one is overwhelmed by fear of public shame, a stabilizing ethical move is to submit one’s wavering will to a higher dharmic authority—here, the instruction of a revered sage—treating that guidance as the foremost duty.
Hotravāhana confesses that he lacks the courage to return home because of anticipated shame and insult. He declares that he will follow whatever instruction ‘Rāma’ (Paraśurāma) gives, accepting it as his highest obligation.